Сураи Аль-Вакиа — Оят 43

1. Маънии калимаҳо:

• ظِلّ — соя.
• يَحْمُوم — дудҳои сиёҳи бағоят тира ва сӯзон.

1. Тафсири оят:

Ин оят баёни ҳолати гурӯҳи чапи аҳли дӯзах аст, ки дар ояти пеш аз он зикр шудааст. Онҳо дар рӯзи қиёмат дар азобҳои сахт қарор мегиранд. Яке аз ин азобҳо он аст, ки онҳо зери сояе қарор мегиранд, ки аз дудҳои сиёҳи бағоят тира ва сӯзон иборат аст. Ин соя на танҳо аз гармӣ паноҳ намедиҳад, балки худи он аз дохили оташи дӯзах бармехезад ва ҳарораташ бағоят зиёд аст. Пас онҳо на дар сояи хуш ва фараҳбахш қарор мегиранд ва на аз гармии оташ ором меёбанд. Ин ҷазои он аст, ки онҳо дар дунё ба Худо ва паёмбарон имон наоварданд ва амалҳои нек анҷом надоданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати куфру нофармонӣ аз Худо бағоят вазнин аст ва бояд аз он битарсем.
• Худованд адолатманд аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад; ин боиси умедворӣ ба адолати Ӯ мегардад.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад, то ки аз чунин азобҳо наҷот ёбем.
• Ёдовар мешавад, ки неъматҳои биҳишт ва азобҳои дӯзах ҳаққанд ва инсон бояд барои охирати худ тайёрӣ бинад.
• Ин оят муҳаббати моро ба Қуръон зиёд мекунад, зеро он роҳи наҷот ва саодати ҷовидонро нишон медиҳад.