Сураи Аль-Вакиа — Оят 45

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• «مُتْرَفِينَ» — аз решаи «ترف» буда, маънои он касонест, ки дар неъмату роҳату фароғат ғарқ шудаанд ва танҳо ба ҳавасҳои нафсонии худ машғуланд.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, онҳо пеш аз ин ҳолате, ки ба он гирифтор шуданд, яъне дар ҳаёти дунё дар неъмату роҳат ва фароғат буданд. Онҳо дар дунё ба ҳаром рӯ оварда, аз он чи паёмбарон барояшон оварда буданд, рӯй гардонда буданд. Ҳамаи ҳиммати онҳо танҳо қонеъ кардани шаҳватҳои нафсонӣ буд ва ба ҷуз ин ғами дигаре надоштанд. Онҳо дар неъматҳои дунё ғарқ шуда буданд ва аз охират ва ҳисобу китоб ғофил буданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Оят моро огоҳ мекунад, ки ғарқ шудан дар неъматҳои дунё ва фаромӯш кардани охират сабаби ҳалокат аст.
• Ислом моро тарбия мекунад, ки неъматҳои дунёро ба таври ҳалол ва бо шукр истифода барем, на барои ҳавасҳои нафсонӣ.
• Оят нишон медиҳад, ки роҳати ҳақиқӣ дар итоати Худо ва омодагӣ барои охират аст, на дар ғарқ шудан дар лаззатҳои гузарои дунё.
• Ин оят моро ба сӯи тавозун дар зиндагӣ даъват мекунад: аз дунё баҳра гирифтан, аммо охиратро низ дар назар доштан.