Сураи Аль-Вакиа — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

— ЗАҚҚУМ: дарахтест дар Ҷаҳаннам, ки талху бадбӯй аст ва мевааш ба сари шайтон монанд аст; онро ҳамчун азоби дӯзахиён офаридаанд.

— لَآكِلُونَ: ҳатман хӯрандагон, яъне бояд бихӯред.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Худованд ҳоли гумроҳон ва дурӯғбарандозони рӯзи қиёматро баён мекунад, мефармояд: шумо, эй дурӯғбарандозони баъс ва гумроҳони аз роҳи рост, дар рӯзи қиёмат ҳатман аз дарахти Заққум хоҳед хӯрд. Заққум бадтарин ва нопоктарин мева аст; он дарахтест, ки дар қаъри Ҷаҳаннам мерӯяд ва таъмаш бениҳоят талх аст. Ин оят идомаи оятҳои пешина аст, ки Худованд дар онҳо сарнавишти дурӯғбарандозонро баён мекунад: онҳо аз шиддати гуруснагӣ маҷбуранд аз он меваи талх бихӯранд ва шикамҳои худро аз он пур кунанд, сипас оберо менӯшанд, ки ниҳоят гарм аст ва ташнагиро фурӯ наменишонад. Ин ҳама азоби рӯҳӣ ва ҷисмонӣ барои онҳост, ки дар дунё оятҳои Худоро дурӯғ шумурданд ва аз роҳи рост гумроҳ шуданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат ва гумроҳӣ аз роҳи рост оқибати бад дорад.

— Худованд одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад; инсон бояд ҳамеша ба ёди охират бошад.

— Дар Қуръон Худованд ҳатто тафсилоти азобҳои охиратро баён мекунад, то инсон бедор шавад ва ба роҳи рост баргардад.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба неъматҳои Худованд шукр гузорад ва аз роҳи гумроҳӣ эҳтиёт кунад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; ҳар кас ба он пайравӣ кунад, ба саодати дуняву охират мерасад.