Сураи Аль-Вакиа — Оят 51

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— الضَّالُّونَ (аз-золлун): гумроҳон, яъне касоне ки роҳи ҳидоятро гум кардаанд.

— الْمُكَذِّبُونَ (ал-муказзибун): дурӯғбарандорон, яъне касоне ки рӯзи қиёмат ва ваъдаҳои Худоро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Худованди мутаъол ҳолати неъматҳои биҳиштро барои бандагони солеҳ баён кард, дар ин оят рӯ ба гумроҳон ва дурӯғбарандорон меоварад ва мефармояд: «Сипас шумо, эй гумроҳони дурӯғбарандор!» Яъне шумоёне ки аз роҳи рост гум шудаед ва рӯзи қиёмат, ҳисобу китоб ва ваъдаҳои Худоро дурӯғ мешуморед. Ин оят оғози баёни ҷазои дардовари онҳост, ки дар оятҳои баъдӣ зикр мешавад — онҳо рӯзи қиёмат аз дарахти Заккум, ки бадтарин ва нопоктарин дарахт аст, хоҳанд хӯрд ва шикамҳои худро аз он пур хоҳанд кард, баъд аз он оберо менӯшанд, ки ниҳоят гарм аст ва ташнагиро фурӯ наменишонад.

Ин оят ба мардуми Макка ва ҳамаи онҳое ки паёмҳои Худоро дурӯғ мешуморанд, огоҳӣ медиҳад, ки инкор ва гумроҳӣ оқибати сахте дорад. Худованд онҳоро бо номи «гумроҳон» ва «дурӯғбарандорон» тавсиф мекунад, то бифаҳмонанд, ки сабаби асосии ин ҷазо худи инки ори онҳост — гумроҳӣ аз роҳи ҳақ ва дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон роҳи ҳақро равшан нишон медиҳад ва оқибати гумроҳиро огоҳ мекунад, то инсон пеш аз афтодан ба вартаи ҳалокат бедор шавад.

— Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб ҷазо намедиҳад; ҷазои гумроҳон ба сабаби худи инкор ва дурӯғ шумурдани онҳост.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон дар бораи рӯзи қиёмат андеша кунад ва худро барои он рӯз омода созад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; ҳар кас ба он пайравӣ кунад, аз гумроҳӣ наҷот меёбад ва ба роҳи рост ҳидоят мешавад.

— Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки инкор ва дурӯғ шумурдан ҳеҷ гоҳ боиси нест шудани ҳақиқат намешавад; рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳар кас ҷазои аъмоли худро мебинад.