Сураи Аль-Вакиа — Оят 53

1. Маънои калимаҳо:

• فَمَالِئُونَ: пас пуркунандагон.
• مِنْهَا: аз он (яъне аз дарахти заққум).
• الْبُطُونَ: шикамҳо.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки гунаҳкорон ва дуршудагони аз роҳи ҳидоят ва дурӯғшуморандагони ваъдаву ваъиди Худо аз дарахти заққум мехӯранд — дарахте, ки бадтарин ва талхтарин дарахт аст — аз шиддати гуруснагӣ шикамҳои худро аз он пур мекунанд. Онҳо ба қадре аз он мехӯранд, ки шикамҳояшон пур мешавад, то ки гуруснагии сахти худро фурӯ нишонанд, вале ҳеҷ фоидае намебахшад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо барои кофирон ва дурӯғшуморандагон сахт ва дарднок аст, ва ин боиси тарс аз гуноҳ ва рӯй овардан ба тоъат мегардад.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳақ ҷазо намедиҳад; пас инсон бояд андеша кунад ва роҳи ростро интихоб намояд.
• Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки неъматҳои дунё ва охират танҳо ба дасти Худост ва банда бояд ба Ӯ таваккул кунад.
• Қуръон бо тарҳи манзараҳои охират дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба сӯи неъматҳои ҷовидонӣ дар биҳишт тарғиб менамояд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон бовар кунем ва аз он пайравӣ намоем, зеро он каломи Худои доност ва ҳақиқатро баён мекунад.