Сураи Аль-Вакиа — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

— «فَشَارِبُونَ»: пас нӯшандагонанд, яъне онҳо менӯшанд.

— «عَلَيْهِ»: баъд аз он, яъне баъд аз хӯрдани меваи дарахти заққум.

— «الْحَمِيم»: оби бағоят гарм ва ҷӯшон, ки ба ниҳояти гармӣ расидааст.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки гумроҳон ва дурӯғбарандозандагони рӯзи қиёмат аз дарахти заққум — ки дарахти бадтарин ва нафратовар аст — шикамҳои худро пур мекунанд, аз шиддати ташнагӣ ва гулӯгир шудани оташи ҷаҳаннам, ба нӯшидани об рӯй меоваранд. Онҳо аз оби бағоят гарм ва ҷӯшон менӯшанд, обе ки ҳарораташ ба ниҳояти худ расидааст ва ҳеҷ гуна ташнагиро фурӯ наменишонад. Онҳо ин обро мисли шутурони ташна, ки аз беморӣ ташнагии фасоднопазир доранд, бисёр ва пайиҳам менӯшанд, аммо ҳаргиз сероб намешаванд ва азоби онҳо идома меёбад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои амалҳои бад дар охират ҳақ аст ва Худованд одил аст, ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад.

— Ваъдаҳои Қуръон дар бораи азоби дӯзах барои огоҳ кардани инсон аст, то ӯ ба роҳи рост баргардад ва аз гумроҳӣ эмин шавад.

— Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш ҳақиқатро баён мекунад, то дили инсон ба ларза ояд ва ба сӯи некиҳо майл кунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Худованд шукр гӯем ва аз ғазаби Ӯ паноҳ барем, зеро роҳи наҷот танҳо дар итоат ва бандагии холис аст.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар ки ба он гӯш диҳад ва амал кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад.