Сураи Аль-Вакиа — Оят 67

1. Маънои калимаҳои оят:

— «بَلْ»: ҳарфи ибтидоӣ аст, ки интиқол аз як маъно ба маънои дигарро ифода мекунад ва дар ин ҷо ба маънои «балки» меояд.

— «نَحْنُ»: мо.

— «مَحْرُومُونَ»: маҳрумшудагон, яъне касоне, ки аз ризқу рӯзӣ бенасиб мондаанд ва чизе ба онҳо нарасидааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони он касонест, ки ҳангоми аз байн рафтани зироати худ ва хушк шудани он изҳори ҳайрат ва афсӯс мекунанд. Онҳо мегӯянд, ки мо на танҳо зиёни молиро дидем, балки аз ҳама гуна ризқу рӯзӣ маҳрум гаштем. Яъне, пас аз он ки зироати онҳо хушк шуд ва ба ҳеҷ кор наомад, онҳо эҳсос мекунанд, ки гӯё тамоми неъматҳои зиндагӣ аз дасти онҳо рафтааст ва дигар чизе барояшон намондааст. Ин суханон нишон медиҳад, ки онҳо дар ҳолати ниҳоят шиддати рӯҳӣ ва ноумедӣ қарор доранд ва ҳамаи умедҳои худро аз даст додаанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Худованд, аз ҷумла зироат ва ризқу рӯзӣ, танҳо ба дасти Ӯст ва мо бояд ҳамеша шукргузор бошем.

— Вақте ки инсон ба мушкилӣ ва нокомӣ дучор мешавад, бояд ба Худо таваккал кунад ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавад.

— Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки ҳаёти дунё гузаро ва ноустувор аст ва набояд дили худро ба он бандад.

— Он ҳамчунин моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ рӯй оварем, зеро дар он роҳи наҷот ва оромиш ёфт мешавад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳатто дар сахттарин лаҳзаҳои нокомӣ, мо бояд ба Худо умедвор бошем ва аз Ӯ мадад ҷӯем, зеро Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст.