Сураи Аль-Вакиа — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• المَشْأَمَة: тарафи чап, ки рамзи бадбахтӣ ва пасти аст. Аз ин рӯ, "аҳли машъама" ба касоне гуфта мешавад, ки номаи аъмолашон ба дасти чапашон дода мешавад ва ин нишонаи бадбахтӣ ва ҷойгиршавӣ дар дӯзах аст.
• أَصْحَابُ: ҷамъи "соҳиб", яъне ҳамроҳон, аҳли чизе, касоне ки бо чизе пайванд ва муносибат доранд.

1. Тафсири оят:

Пас аз зикри аҳли саодат (аҳли тарафи рост), Аллоҳ таоло дар ин оят аз аҳли шақоват — аҳли тарафи чап — ёд мекунад ва мефармояд: ва аҳли тарафи чап, ки номаҳои аъмолашонро бо дасти чапашон мегиранд, чи гуна аҳли тарафи чап ҳастанд! Ин иборат барои таъкид ва бузург нишон додани ҳолати даҳшатноки онҳост. Яъне онҳо дар манзалати паст ва ҳоли бад қарор доранд; онҳоро аз тарафи чап ба сӯи оташи дӯзах мебаранд ва ин нишонаи хорӣ ва бадбахтии ҷовидонаи онҳост. Дар муқобили аҳли тарафи рост, ки дар манзалати олӣ ва неъматҳои ҷовидона ҳастанд, аҳли тарафи чап дар пасттарин дараҷа ва азоб қарор мегиранд. Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки сарнавишти инсон дар охират вобаста ба аъмоли ӯст: касе ки некӣ кунад, номаашро бо дасти рост мегирад ва ба биҳишт меравад, ва касе ки бадӣ кунад, номаашро бо дасти чап мегирад ва ба дӯзах меравад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша ба аъмоли некӯ кӯшиш кунем, то дар қатори аҳли тарафи рост қарор гирем.
• Нишон медиҳад, ки адолати Аллоҳ таоло комил аст ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад.
• Моро аз ғурур ва худписандӣ дур медорад, зеро сарнавишти ниҳоӣ ба дасти Аллоҳ аст ва бояд ҳамеша аз Ӯ тавфиқ пурсем.
• Дар дилҳо шавқи биҳишт ва тарси дӯзахро зиёд мекунад, ки ин ба ислоҳи рафтори инсон дар дунё кӯмак мекунад.
• Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ ҳаёти охират аст, пас бояд барои он омодагӣ гирем.