Сураи Аль-Хадид — Оят 17

1. Маънои калимаҳои муҳимми оят:

— «يُحْيِي»: зинда мекунад, ҳаёт мебахшад.

— «مَوْتِهَا»: мурдани он, яъне хушк ва бегиёҳ шудани замин.

— «بَيَّنَّا»: равшан кардем, баён намудем.

— «الْآيَاتِ»: нишонаҳо, далелҳо ва оятҳо.

— «تَعْقِلُونَ»: ақл меварзед, дарк мекунед, андеша мекунед.

1. Тафсири оят:

Бидонед ва бовар кунед, ки Аллоҳ таоло замини хушку бегиёҳро бо боридани борон зинда мегардонад ва аз он растаниҳоро мерӯёнад. Ҳамон Зоте, ки заминро пас аз мурданаш зинда мекунад, тавоност бар он ки мурдагонро дар рӯзи қиёмат дубора зинда гардонад. Ҳамчунин Ӯ тавоност дилҳои сахт ва қафошударо нарм созад ва ба сӯи худ бозгардонад, то ки боз ба итоат ва фурӯтанӣ баргарданд.

Аллоҳ таоло барои шумо — эй мардум — нишонаҳо ва далелҳои равшани қудрати худро баён кардааст, то шумо онҳоро дарк кунед ва андеша намоед. Агар шумо бо ақл андеша кунед, хоҳед донист, ки ҳамон Зоте, ки замини мурдаро зинда мекунад, ҳатман тавоност бар зинда кардани шумо пас аз марг ва бар нарм кардани дилҳои шумо пас аз сахтӣ. Ин оят мисли ибратомӯзест барои онҳое, ки дилҳояшон аз ёди Аллоҳ ғофил шудааст, то бидонанд, ки бозгашт ба сӯи Аллоҳ ва ба даст овардани нармӣ ва хушӯъ дар дилҳо душвор нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло қодир аст ҳар чизеро зинда кунад ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

— Замин пас аз хушкӣ бо раҳмати Аллоҳ сабзу шодоб мешавад; ин мисоли равшанест барои он ки дилҳои мо низ пас аз сахтӣ ва ғафлат метавонанд бо ёди Аллоҳ нарм ва равшан шаванд.

— Қуръон моро ба андеша ва ақл варзидан даъват мекунад; ислом дини ақл ва тафаккур аст, на дини ҷаҳолат ва бехабарӣ.

— Ин оят умед мебахшад ба ҳар касе, ки гуноҳ кардааст: то вақте зинда аст, метавонад ба сӯи Аллоҳ баргардад, зеро Аллоҳ дилҳоро зинда мекунад, чунон ки заминро зинда мекунад.

— Бовар ба зинда шудан пас аз марг моро ба амали нек ва тақво ҳидоят мекунад ва моро аз ғафлат бедор месозад.

— Қуръон бо забоне содда ва мисолҳои наздик ба фаҳми инсон сухан мегӯяд, то ҳама — хурду бузург — аз он баҳра гиранд ва ба сӯи некиҳо раҳнамо шаванд.