Сураи Аль-Хадид — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مُسْتَخْلَفِينَ — ҷонишинҳо, намояндагон; яъне шумо дар молу дороии худ ҷонишин ҳастед, на молики ҳақиқӣ.
• أَجْرٌ كَبِيرٌ — подоши бузург, мукофоти азим.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бандагони худро ба имон ба Худо ва Паёмбараш (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармон медиҳад. Яъне, бо дилу забон ба ягонагии Худо ва рисолати Паёмбар (с) бовар кунед ва аз он молу дороие, ки Худо ба шумо ато кардааст, дар роҳи Ӯ сарф намоед. Худо ин молро ба шумо надодааст, ки то абад моли шумо бошад, балки шуморо дар он ҷонишин гардонидааст — яъне молҳое, ки пеш аз шумо дар дасти дигарон буд ва баъд аз шумо ба дигарон мегузарад. Пас шумо дар ҳақиқат молики ҳақиқӣ нестед, балки амонатдор ҳастед ва бояд онро тибқи шариати Худо сарф кунед.

Сипас Худо мефармояд: он касоне аз шумо, ки имон оварданд ва молҳои худро дар роҳи Худо сарф карданд, барои онҳо подоши бузург аст — яъне Ҷаннат ва хушнудии Худо дар охират. Ин оят ҳам даъвати ба имон аст ва ҳам тарғиб ба инфоқ дар роҳи Худо, ва ҳам огоҳист, ки молу дороии дунё гузаро аст ва бояд онро барои охират истифода бурд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Имон ба Худо ва Паёмбараш (с) асоси наҷот ва саодати ҳар инсон аст.
• Молу дороие, ки дар дасти мост, амонат аст ва мо ҷонишини он ҳастем, на молики ҳақиқӣ.
• Инфоқ дар роҳи Худо сармоягузорӣ барои охират аст ва подоши он назди Худо бузург аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дилбастагии дунёро кам кунем ва ба охират биандешем.
• Ҳар кас ба андозаи имон ва инфоқи худ дар назди Худо аҷру савоб мегирад, ва ин адолати Худост.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ҳаёт, амал ва саховат аст, на танҳо сухан ва даъво.