Surat Al-Mujadalah — Ayat 4

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• فَمَن لَّمْ يَجِدْ : sapa sing ora nemu (ora nduwé kemampuan)
• فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ : mula kudu pasa rong sasi terus-terusan (ora pedhot)
• مِن قَبْلِ أَن يَتَمَاسَّا : sadurungé bojo lanang-wadon mau padha nglakoni hubungan suami-istri
• فَمَن لَّمْ يَسْتَطِعْ : sapa sing ora kuwat (ora sanggup pasa)
• فَإِطْعَامُ سِتِّينَ مِسْكِينًا : mula kudu mènèhi panganan marang sewidak wong mlarat
• ذَٰلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ : iku mau supaya kowé padha iman marang Allah lan Rasulé
• وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ : lan iku mau wates-watesé Allah
• وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ : lan kanggo wong-wong kafir ana siksa sing nglarani

2) Katrangané ayat:

Ayat iki isih ana gandhèngané karo hukum _zhihar_, yaiku nalika wong lanang ngucap marang bojoné kaya ucapané marang ibuné (utawa mahramé), sing ing jaman jahiliyah dianggep wis dadi talak. Ing Islam, iku ora dianggep talak, nanging wong lanang mau kena kifarat (denda) sadurungé bisa bali nggawé hubungan karo bojoné.

Ing ayat sadurungé wis diterangake yèn kifarat sing sepisanan yaiku nguculake (mbebasake) sawijining abdi. Nanging ing ayat iki diterangake manèh: sapa sing ora nemu abdi utawa ora nduwé kemampuan kanggo nguculake, mula kudu pasa rong sasi terus-terusan tanpa pedhot, lan kudu dilakoni sadurungé nggawé hubungan karo bojoné. Sing dimaksud "terus-terusan" yaiku ora kena pedhot kajaba ana udzur syar'i kaya lara utawa haid. Yen nganti nggawé hubungan karo bojoné ing wayah awan utawa wengi, sengaja utawa lali, sadurungé rampung pasané, mula tata-tata (tartib) lan terus-terusané wis pedhot, kudu dibaleni saka wiwitan.

Yen wong mau ora kuwat pasa amarga udzur syar'i sing bener, mula kudu mènèhi panganan marang sewidak wong mlarat, saben wong dipakani nganti wareg. Iki minangka kifarat sing paling ènthèng, minangka wujud gampangé syariat Islam marang umaté.

Sawisé nyebutake hukum-hukum mau, Allah banjur ngandhani tujuwané: "Iku mau supaya kowé padha iman marang Allah lan Rasulé." Tegesé, kabeh hukum iki diturunake supaya manungsa tunduk marang dhawuhé Allah, nuruti Rasulullah, lan ninggalake kebiasaan jahiliyah sing ora ana dhasaré. Kabeh hukum mau minangka _hududullah_ — wates-wates sing wis ditemtokake Allah — mula ora kena dilangkahi. Lan kanggo wong-wong sing ora gelem nampa utawa nglirwakake wates-wates mau, ana siksa sing nglarani ing akherat.

3) Faedah sing bisa dijupuk:

• Islam iku agama sing gampang lan ora ngebot-eboti umaté. Saben kifarat mesthi ana urutané: yen ora kuwat sing sepisanan, ana sing kapindho; yen ora kuwat, ana sing katelu. Kabeh iku wujud welas asihé Allah marang hamba-hambaé.
• Ketaatan marang Allah lan Rasul iku dadi dhasaré iman. Wong sing ngaku iman kudu gelem nglakoni apa sing didhawuhake, sanajan abot.
• Wates-watesé Allah iku kudu dijaga lan ora kena dilangkahi. Sapa sing nglanggar, kudu gelem nampa akibaté, lan sapa sing nglirwakake, ana ancaman siksa sing nglarani.
• Ayat iki mulang supaya kita ninggalake adat-adat jahiliyah sing ora ana dhasaré ing agama, lan ngganti nganggo aturan sing wis ditemtokake Allah.
• Kabeh hukum ing Islam ora mung kanggo nyiksa, nanging kanggo ndidik jiwa supaya luwih taqwa, luwih tunduk, lan luwih cedhak marang Allah lan Rasulé.