Сураи Аль-Анам — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ал-ҳамду лиллоҳ: Ҳамаи ситоишҳо ва шукрҳо аз они Аллоҳ аст.
• Халақа: Офарид, аз нестӣ ба вуҷуд овард.
• Ас-самавоти вал-арз: Осмонҳо ва замин.
• Ҷаъала: Қарор дод, офарид.
• Аз-зулумот: Торикиҳо, ҷамъи «зулмат» аст.
• Ан-нур: Равшанӣ, нур.
• Яъдилун: Баробар мекунанд, шарик месозанд.

1. Тафсири оят:

Ҳамаи ситоишҳо ва ҳамду сано аз они Аллоҳи таъоло аст, ки бо сифатҳои камол ва неъматҳои зоҳиру ботинӣ тавсиф шудааст. Ӯст, ки осмонҳо ва заминро аз нестӣ офарид, бидуни намунаи пешина. Ҳамчунин торикии шаб ва равшании рӯзро офарид, ки пайи ҳам меоянд — шаб торик мешавад ва рӯз равшан мегардад. Ин ҳама далели бузургии Аллоҳ ва сазовории Ӯ ба танҳоӣ ибодат кардан аст. Бо вуҷуди ин равшании далелҳо, кофирон ба Парвардигори худ дигаронро баробар мекунанд ва ба Ӯ шарик месозанд.

Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «зулумот» (торикиҳо) ва «нур» (равшанӣ) метавонад ба куфр ва имон ишора дошта бошад: куфр торикӣ аст ва имон равшанӣ. Торикиро ба шакли ҷамъ овард, зеро роҳҳои куфр гуногунанд, вале нурро ба шакли танҳо овард, зеро ҳақиқат ягона аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Аллоҳ таъоло сазовори ҳамаи ситоишҳост, зеро Ӯ офарандаи ҳама чиз аст.
• Офариниши осмонҳо ва замин ва пайиҳам омадани шабу рӯз далелҳои равшани вуҷуд ва қудрати Аллоҳ мебошанд.
• Инсон бояд танҳо Аллоҳро ибодат кунад ва ба Ӯ касе ё чизеро шарик насозад.
• Имон нур ва равшанӣ аст, ки роҳи ҳаётро равшан мекунад, ва куфр торикӣ аст, ки инсонро гумроҳ месозад.
• Ҳатто бо вуҷуди далелҳои равшан, баъзе одамон роҳи носипосиро интихоб мекунанд — ин нишон медиҳад, ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Аллоҳ аст ва инсон бояд аз Ӯ ҳидоят пурсад.
• Ҳамду сипос ба Аллоҳ воситаи наздик шудан ба Ӯ ва зиёд шудани имон аст.