Сураи Аль-Анам — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• طِينٍ: гил, лой.
• قَضَىٰ: ҳукм кард, муқаррар намуд.
• أَجَلًا: муддат, вақти муайян.
• أَجَلٌ مُّسَمًّى: муддати муайяни номбаршуда.
• تَمْتَرُونَ: шак мекунед, гумон мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки шуморо аз гил офарид — яъне падари шумо Одамро (алайҳис-салом) аз гил халқ кард ва шумо наслҳои ӯ ҳастед. Сипас Худованд муддати зиндагии шуморо дар ин дунё муқаррар намуд, ки он бо фаро расидани марг ба анҷом мерасад. Ва муддати дигари муайяншудае низ назди Ӯст, ки касе аз он огоҳ нест — он рӯзи қиёмат аст, ки шуморо барои ҳисобу китоб барангехта мешаванд. Бо вуҷуди ин ҳама далелҳои равшан, шумо боз дар бораи қудрати Худованд бар зинда кардани мардумон пас аз марг шак мекунед.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо хотиррасон мекунад, ки офариниши инсон аз гил ибтидои пайдоиши башар аст ва ин ҳақиқатест, ки бояд ба он имон оварем.
• Худованд ҳаёти ҳар як инсонро дар ин дунё бо муддати муайян муқаррар кардааст ва марг ҳатман фаро мерасад — ин моро ба омодагӣ барои охират водор мекунад.
• Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва танҳо Худованд аз вақти он огоҳ аст. Ин боиси он мегардад, ки мо ҳамеша ба Ӯ таваккул кунем ва аз шакку гумон дурӣ ҷӯем.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба қудрати бепоёни Худованд бовар кунем ва дар дилҳои худ ҳеҷ гуна шакку дудилиро ҷой надиҳем.
• Ин ҳама далелҳои равшани офариниш ва тақдири ҳаёт моро ба сӯи имон ва амалҳои нек ҳидоят мекунад, то дар рӯзи қиёмат рӯйсафед бошем.