Surja Es-Saff — Ajet 5

Kuptimet e fjalëve:

• تُؤْذُونَنِي: më shqetësoni, më lëndoni me fjalë ose vepra.
• زَاغُوا: u larguan nga e vërteta dhe u shmangën nga rruga e drejtë.
• أَزَاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ: Allahu i largoi zemrat e tyre nga e vërteta, si ndëshkim për devijimin e tyre.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i drejtohet të Dërguarit të Tij, Muhammedit ﷺ, duke i thënë: Përkujtoju popullit tënd historinë e Musait a.s., kur ai i tha popullit të tij nga bijtë e Israelit: "O populli im, përse më lëndoni dhe më shqetësoni me fjalë dhe vepra, duke e ditur mirë se unë jam i Dërguari i Allahut te ju?!" Ata e dinin të vërtetën e tij, por megjithatë e mohonin dhe e lëndonin. Kur ata u larguan me vetëdije nga e vërteta dhe u nisën pas rrugës së gabuar, Allahu i largoi zemrat e tyre nga udhëzimi dhe e bëri të vështirë për ta pranimin e së vërtetës, si ndëshkim për devijimin e tyre të qëllimshëm. Allahu nuk e udhëzon popullin që largohet nga urdhërat e Tij dhe nga rruga e drejtë, sepse ata e meritojnë këtë me veprat e tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Detyra e të dërguarve është të përcjellin mesazhin edhe kur populli i tyre i lëndon, pasi Musai a.s. nuk pushoi së këshilluari popullin e tij pavarësisht lëndimeve.
2. Njohuria pa vepër nuk sjell dobi, sepse populli i Musait e dinte se ai ishte i Dërguar, por kjo njohuri nuk u solli dobi për shkak të kokëfortësisë së tyre.
3. Devijimi nga e vërteta pasi ajo është kuptuar, është shkak për largimin e zemrës nga udhëzimi, prandaj duhet të kërkojmë nga Allahu që t'i mbajë zemrat tona në rrugën e drejtë.
4. Udhëzimi është plotësisht në dorën e Allahut, dhe Ai nuk e udhëzon atë që zgjedh mosbindjen dhe largimin nga rruga e Tij, gjë që na mëson t'i përulemi Allahut dhe të mos mbështetemi vetëm në njohuritë tona.