سوره جمعه — آیه 4

معانی کلمات:

• فضل: بخشش، احسان و عطای الهی.
• یؤتیه: آن را به او میدهد.
• ذو الفضل العظیم: صاحب بخشش و احسان بزرگ.

تفسیر آیه:

این که خداوند رسالت و نبوت را به پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوسلم) عطا فرمود و او را برای هدایت عرب و غیر عرب، و همهی بشریت تا روز قیامت مبعوث کرد، فضل و بخششی از سوی خداوند است که آن را به هر کس از بندگانش که بخواهد، اختصاص میدهد. این انتخاب بر اساس حکمت و علم الهی است، نه بر اساس استحقاق بندگان. خداوند به تنهایی صاحب احسان و عطای بزرگ است و از جمله احسان عظیم او این است که پیامبری از میان این امت برگزید تا پیام هدایت را به همهی مردم جهان برساند. هیچ کس نمیتواند این فضل را به کسی بدهد یا از کسی بگیرد، بلکه همه چیز به دست خداوند است و او هر طور که بخواهد، فضل خود را تقسیم میکند.

فواید و پیامهای آیه:

1. نعمت رسالت و هدایت، بزرگترین فضل الهی است که باید قدر آن را دانست و شکر آن را به جا آورد.
2. انتخاب پیامبران و اعطای مقامات معنوی، تنها به مشیت و حکمت خداوند بستگی دارد و هیچ کس را در آن نقشی نیست.
3. این آیه به ما میآموزد که از خداوند بخواهیم فضل و رحمت خود را شامل حال ما گرداند، چرا که او صاحب فضل عظیم است و هیچ محدودیتی در بخشش ندارد.
4. شناخت فضل خداوند و توجه به عظمت آن، محبت خدا را در دل انسان افزایش میدهد و او را به اطاعت و بندگی بیشتر ترغیب میکند.
5. امیدواری به فضل الهی، انسان را از یأس و ناامیدی نجات میدهد و او را به تلاش برای کسب رضایت خداوند سوق میدهد.