Сураи Аль-Джумуа — Оят 5

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «مَثَلُ»: монандӣ, мисол, ҳолат.

— «حُمِّلُوا»: ба онҳо бор карда шуд, яъне вазифа ва масъулияти амал кардан ба онҳо супорида шуд.

— «التَّوْرَاةَ»: Таврот, китоби осмоние, ки ба Мӯсо (а) нозил шудааст.

— «لَمْ يَحْمِلُوهَا»: онро ба ҷо наоварданд, ба он амал накарданд.

— «الْحِمَارِ»: хар.

— «أَسْفَارًا»: китобҳо, дафтарҳои калон.

— «بِئْسَ»: бад аст, нописанд аст.

— «كَذَّبُوا»: дурӯғ бароварданд, инкор карданд.

— «الظَّالِمِينَ»: ситамгарон, золимон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ҳолати яҳудиёнро баён мекунад, ки ба онҳо масъулияти амал кардан ба Таврот супорида шуда буд. Онҳо бояд ба он чи дар Таврот омадааст, амал мекарданд ва ба он имон меоварданд, зеро дар Таврот хабар ва сифатҳои Паёмбари Ислом (с) зикр шуда буд. Аммо онҳо ин масъулиятро ба ҷо наоварданд, ба Таврот амал накарданд ва аз он баҳра нагирифтанд.

Мисоли онҳо дар ин ҳолат монанди харест, ки китобҳои калон ва гаронро бар пушт мебардорад, вале намедонад, ки дар онҳо чӣ навишта шудааст. Ӯ танҳо вазниниро ҳис мекунад, аммо аз мазмуну мӯҳтавои он китобҳо огоҳ нест ва аз онҳо ҳеҷ фоидае намебарад. Ҳамин тавр, яҳудиён низ Тавротро дар даст доштанд ва мехонданд, аммо ба мазмуни он амал накарданд ва аз роҳнамоии он баҳра нагирифтанд.

Сипас Худованд мефармояд, ки бад аст мисоли он гурӯҳе, ки оёти Аллоҳро дурӯғ бароварданд ва онҳоро инкор карданд. Онҳо бо ин кор ба худ ситам карданд ва худро аз ҳидоят маҳрум сохтанд. Ва Аллоҳ гурӯҳи ситамгаронро, ки бо инкор ва саркашӣ аз роҳи рост берун рафтанд, ба сӯи ҳақ ҳидоят намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки донистани китоби Аллоҳ ва хондани он танҳо кофӣ нест, балки бояд ба он амал кунем ва аз роҳнамоии он баҳра барем.

— Илм ва дониш вақте арзиш дорад, ки ба амал табдил ёбад; дониши беамал мисли борест, ки фоидае намерасонад.

— Ин оят даъват мекунад, ки мо аз Қуръони Карим омӯзем ва ба он амал кунем, то аз ҳидояти он баҳраманд шавем.

— Худованд ситамгаронро ба ҳақ ҳидоят намекунад; пас бояд аз ситам ва инкори оёти Аллоҳ дурӣ ҷӯем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъмати Қуръон ва китобҳои осмониро қадр кунем ва шукри онро бо амал ба ҷо орем, то аз зумраи онҳое набошем, ки танҳо ном ва зоҳири илмро доранд, аммо аз рӯҳу мазмуни он бебаҳраанд.