Сураи Ат-Тагабун — Оят 7

1. Маънои калимаҳои душвор:

• «زَعَمَ» — гуфт, даъво кард; дар ин ҷо ба маънои даъвои ботил ва дурӯғ аст.
• «لَن يُبْعَثُوا» — ҳаргиз зинда карда намешаванд (пас аз марг).
• «بَلَىٰ» — оре, албатта (барои рад кардани инкор).
• «لَتُبْعَثُنَّ» — албатта зинда карда мешавед.
• «لَتُنَبَّؤُنَّ» — албатта хабар дода мешавед.
• «يَسِيرٌ» — осон, сабук.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки кофирон даъво карданд, ки пас аз марг ҳаргиз зинда намешаванд ва аз қабрҳо бароварда намешаванд. Ин даъвои онҳо ботил ва беасос аст. Пас Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба онҳо бигӯ: «Оре, савганд ба Парвардигорам, ки шумо албатта зинда карда мешавед ва аз қабрҳо бароварда мешавед, сипас аз он чӣ дар дунё кардаед, хабар дода мешавед ва ба амалҳои нек ва бад ҳисоб карда мешавед.» Ин зинда кардан ва ҳисоб кардан барои Худованд осон аст, зеро Ӯ шуморо бори аввал аз нестӣ офарид, пас тавоност бар он дорад, ки шуморо бори дигар зинда кунад барои ҳисоб ва ҷазо.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят исбот мекунад, ки Қиёмат ва зиндашавӣ пас аз марг ҳақ аст ва инкори он ботил аст.
• Худованд бо савганд ба Худаш зиндашавиро таъкид мекунад, ки ин боиси қатъият ва итминони дили муъмин мегардад.
• Инсон бояд донад, ки ҳамаи амалҳояш сабт мешаванд ва рӯзе аз онҳо хабар дода мешавад, пас бояд ба некӣ кӯшад ва аз бадӣ дурӣ ҷӯяд.
• Қудрати Худованд номаҳдуд аст; он ки аввалин бор офарид, барои зинда кардани дубора тавоност дорад, ва ин барои Ӯ осон аст.
• Ин оят ба муъмин умед мебахшад, ки адолати Худованд дар рӯзи Қиёмат барқарор мешавад ва ҳеҷ амале беподош намемонад.
• Инкоркунандагон бояд бидонанд, ки инкори онҳо ҳеҷ чизро тағйир намедиҳад ва онҳо рӯзе ба ҳузури Худованд баргардонида мешаванд.