Сураи Аль-Мульк — Оят 22

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «مُكِبًّا»: нигуншуда, рӯй ба замин афтода, ки ҳангоми роҳ рафтан наметавонад ростро бинад.
• «سَوِيًّا»: ростқомат, солим, беайб.
• «صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ»: роҳи рост, ки ҳеҷ каҷиву инҳироф надорад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мисоли равшане меорад, то фарқи байни ҳидоят ва гумроҳиро нишон диҳад. Оё касе ки рӯй ба замин афтода, нигуншуда роҳ меравад ва ҳар лаҳза ба санг мехӯрад ва афтодаву бармехезад, ба роҳи рост ҳидоятёфтатар аст, ё касе ки ростқомат ва солим дар роҳи ҳамвору рост қадам мезанад? Ин мисол барои кофир ва мӯъмин аст. Кофир мисли он касест, ки дар торикӣ ва каҷравии ҷаҳолат ва ҳавои нафс нигун шуда, намедонад ба куҷо меравад ва ҳадафаш чист. Аммо мӯъмин мисли шахси ростқоматест, ки дар роҳи равшани ислом ва тавҳид қадам мезанад, роҳи ӯ равшан ва ҳадафаш маълум аст. Пас ҳеҷ шакке нест, ки мӯъмини роҳрафта дар сироти мустақим ҳидоятёфтатар ва ба наҷот наздиктар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки андеша кунем: оё мо дар роҳи рост қадам мезанем ё дар гумроҳӣ саргардонем?
• Нишон медиҳад, ки ислом роҳи равшану рост аст ва пайравии он инсонро ба саодати дунёву охират мерасонад.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) часпем, зеро инҳо сироти мустақиманд.
• Мефаҳмонад, ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Худованд аст ва мо бояд ҳамеша аз Ӯ роҳи рост талаб кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба роҳи кофирон ва гумроҳон наравем, балки бо чашми бозу дили бедор роҳи мӯъминонро интихоб кунем.