Сураи Аль-Мульк — Оят 23

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَنشَأَكُمْ: шуморо аз нестӣ офарид ва ба вуҷуд овард.
• السَّمْعَ: шунавоиро, ки бо он суханҳоро мешунавед.
• الْأَبْصَارَ: биноиҳоро, ки бо онҳо мебинед.
• الْأَفْئِدَةَ: дилҳоро, ки бо онҳо меандешед ва дарк мекунед.
• قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ: ба камӣ шукр мегузоред, яъне шукри неъматҳои Аллоҳро кам ба ҷо меоред.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба мардум бигӯ: Аллоҳ Таоло ҳамон Зотест, ки шуморо аз нестӣ офарид ва ба вуҷуд овард. Ӯ ба шумо шунавоӣ ато кард, то бо он суханҳоро бишнавед; ва биноиҳо ато кард, то бо онҳо осори қудрати Ӯро дар олам бинед; ва дилҳо ато кард, то бо онҳо биандешед, ҳақиқатро дарк кунед ва панд гиред. Аммо шумо, эй одамон, дар баробари ин неъматҳои бузург шукри Аллоҳро хеле кам ба ҷо меоред. Ӯст, ки шуморо дар замин паҳн кард ва танҳо ба сӯи Ӯст, ки рӯзи қиёмат ҷамъ оварда мешавед, то ҳисобу китоби аъмолатонро бинед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи неъматҳои бузурги Аллоҳ — шунавоӣ, биноӣ ва ақлу дил — даъват мекунад, ки ҳар яке аз инҳо нишонаи равшани қудрати Парвардигор аст.
• Инсон бояд ҳамеша шукргузор бошад ва неъматҳои Худоро дар роҳи некӯ истифода барад, на дар роҳи гуноҳ.
• Оят нишон медиҳад, ки одамӣ бояд бо чашму гӯшу дили худ дар бораи офариниш андеша кунад ва ба сӯи Холиқ роҳ ёбад.
• Шукргузорӣ сабаби зиёд шудани неъматҳо ва ҷалби ризои Аллоҳ мегардад, ва ин оят моро ба ин амали некӯ тарғиб мекунад.
• Ин оят ҳамчунин ёдовар мешавад, ки ҳамаи мо ба сӯи Аллоҳ бармегардем ва рӯзе ҳисоб хоҳем дод, пас бояд дар дунё бо имон ва амали солеҳ зиндагӣ кунем.