Сураи Аль-Мульк — Оят 24

1. Маънои калимаҳои оят:

— «ذَرَأَكُمْ»: шуморо офарид ва дар замин паҳн кард.

— «تُحْشَرُونَ»: ҷамъ оварда мешавед ва барои ҳисобу ҷазо ба сӯи Аллоҳ бозгардонида мешавед.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба ин мушрикони дурӯғбароварда бигӯ: Аллоҳ он Зотест, ки шуморо аз нестӣ офарид ва дар замин паҳн кард, на бутҳои шумо, ки ҳеҷ чизро намеофаранд. Ӯст, ки ба шумо гӯш дод то бо он бишнавед, чашмҳо дод то бо онҳо бубинед ва дилҳо дод то бо онҳо биандешед. Аммо шумо, эй кофирон, андаке шукри неъматҳои Парвардигоратонро ба ҷо меоред. Сипас бигӯ: Аллоҳ он Зотест, ки шуморо офарид ва дар замин паҳн кард, ва танҳо ба сӯи Ӯ дар рӯзи қиёмат ҷамъ оварда мешавед, то ҳисобу ҷазо бинед — на ба сӯи бутҳои шумо. Пас, аз Ӯ битарсед ва танҳо Ӯро ибодат кунед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои зоҳириву ботиниро, ба монанди гӯш, чашм ва дил, ки Аллоҳ ба мо ато кардааст, эҳсос кунем ва дар роҳи дуруст истифода барем.

— Ҳақиқати офариниш ва паҳн шудан дар замин нишон медиҳад, ки танҳо Аллоҳ Холиқ ва Розиқ аст ва ҳеҷ бут ва махлуқе шарики Ӯ нест.

— Боварӣ ба рӯзи қиёмат ва ҳашр моро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, зеро медонем, ки ҳамаи мо ба сӯи Аллоҳ бармегардем ва ҳисоб хоҳем дод.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки шукри неъматҳои Аллоҳро зиёд кунем ва аз куфру ношукрӣ дурӣ ҷӯем, то сазовори раҳмати Ӯ гардем.