سوره ملک — آیه 7

معانی کلمات:

• أُلْقُوا: پرتاب شوند، افکنده شوند.
• شَهِيقًا: صدای بسیار زشت و وحشتناک، مانند صدای درآوردن خر هنگام دمیدن (صدای نفس‌نفس زدنِ سخت و دهشتناک).
• تَفُورُ: می‌جوشد، می‌غلید (مانند جوشش دیگ بر آتش).

تفسیر آیه:

هنگامی که این کافرانِ سرکش به آتش جهنم افکنده شوند، نخستین چیزی که با آن روبه‌رو می‌شوند، صدای مهیب و دهشتناکی است که از دل آتش برمی‌خیزد؛ صدایی بس زشت و وحشتناک، همانند صدای خر که با نفس‌نفس زدنِ سخت و دهشتناک همراه است. این صدا، نشانه خشم و غضب آتش نسبت به آنان است. در همان حال، آتش با شدت تمام می‌جوشد و می‌غلید، همان‌گونه که دیگی بر آتش سخت می‌جوشد و از شدت جوشش، مواد درون آن به بیرون پرتاب می‌شود. این صحنه، آغاز عذاب آنان است؛ عذابی که با صدایی هولناک و جوششی سخت همراه است و هیچ آرامشی برای آنان باقی نمی‌گذارد.

فواید و پیام‌های آیه:

• این آیه، هشدار جدی به انسان‌هاست که عاقبت کفر و سرکشی، عذابی است بس سخت و دهشتناک؛ عذابی که حتی صدای آن نیز وحشت‌آفرین است.
• قرآن با تصویرسازی زنده و ملموس، حقیقت آخرت را برای انسان‌ها مجسم می‌کند تا شاید دل‌های غافل بیدار شوند و پیش از فرا رسیدن آن روز، به فکر نجات خویش بیفتند.
• این آیه، رحمت الهی را نیز می‌رساند؛ زیرا خداوند با بیان این هشدارها، راه بازگشت و توبه را برای بندگانش باز گذاشته است تا با ایمان و عمل صالح، از چنین سرنوشتی رهایی یابند.
• یادآوری این صحنه‌ها، انسان را به شکرگزاری از نعمت ایمان و هدایت وا می‌دارد و او را به پناه بردن به خداوند از عذاب جهنم ترغیب می‌کند.