Сураи Аль-Мульк — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• تَكَادُ: наздик аст, қариб аст.
• تَمَيَّزُ: аз ҳам ҷудо шавад, пора-пора гардад.
• الْغَيْظِ: хашм, ғазаб.
• فَوْجٌ: гурӯҳ, даста, ҷамоат.
• خَزَنَتُهَا: нигаҳбонони дӯзах, фариштагоне ки муваккал ба он ҳастанд.
• نَذِيرٌ: бимдиҳанда, огоҳкунанда, яъне паёмбаре ки аз азоби Худо бим медиҳад.

1. Тафсири оят:

Дӯзахи ҷаҳаннам аз шиддати хашму ғазабаш бар кофирон наздик аст, ки аз ҳам пора-пора шавад ва шикоф бардорад. Ҳар бор ки гурӯҳе аз кофирон ба он афканда шаванд, нигаҳбонони он — фариштагон — аз онҳо бо саволи сарзанишомез мепурсанд: «Оё дар дунё ба шумо бимдиҳандае наомад, ки аз ин азоб огоҳатон кунад?» Ин савол барои он аст, ки онҳо эътироф кунанд, ки ҳуҷҷат бар онҳо тамом шудааст ва онҳо худ ба ин сарнавишт гирифтор шудаанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд пеш аз азоб ҳуҷҷатро тамом мекунад ва паёмбаронро барои огоҳӣ мефиристад, то касе баҳона надошта бошад.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки Қуръон ва паёмбарон раҳмате барои одамон ҳастанд, то онҳоро аз роҳи нодуруст боздоранд ва ба роҳи рост ҳидоят кунанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати исломӣ гӯш диҳем ва аз огоҳиҳои Худо баҳра гирем, зеро сарнавишти неку бад дар дасти Худост ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо мебинад.
• Ҳамчунин ин оят собит мекунад, ки адлу инсофи Худо комил аст ва ҳеҷ кас бе ҳуҷҷат азоб намешавад, ва ин моро ба адолати Худо боварӣ мебахшад ва ба ислом меҳрубонтар мегардонад.