Сураи Аль-Калам — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «فَسَتُبْصِرُ»: пас ба зудӣ хоҳӣ дид.

— «وَيُبْصِرُونَ»: ва онҳо низ хоҳанд дид.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) хитоб мекунад, ки ба зудӣ худат хоҳӣ дид ва онҳое, ки туро дурӯғгӯ мешуморанд ва ба ту нисбати девонагӣ медиҳанд, низ хоҳанд дид, ки ҳақиқат дар кадом тараф аст. Ин оят ваъдаи Худованд ба Паёмбар (с) аст, ки ғалаба ва пирӯзӣ аз они ӯст, ва ҳамзамон таҳдидест ба кофирон, ки ба зудӣ натиҷаи амалҳои худро хоҳанд фаҳмид. Ҳангоме ки азоби Худованд бар онҳо фурӯ ояд, он гоҳ ба чашми худ хоҳанд дид, ки ҳақиқат дар ҷониби Паёмбар (с) будааст ва онҳо дар гумроҳӣ ва саркашӣ қарор доштанд. Ҳамин тавр, ин оят ҳам барои Паёмбар (с) тасалливу ваъдаи нек аст ва ҳам барои мухолифон бим ва огоҳист.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат дер ё зуд ошкор мешавад ва ҳақ ҳамеша пирӯз аст.

— Мусулмонон бояд сабр кунанд ва ба ваъдаҳои Худованд бовар дошта бошанд, зеро Ӯ ҳамеша ба бандагони содиқи худ кӯмак мекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба дурӯғгӯӣ ва таҳқири дигарон даст назанем, зеро рӯзе ҳар кас натиҷаи амали худро хоҳад дид.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми дучор шудан бо мухолифат ва таҳқир, ба Худованд таваккал кунем ва мунтазири адлу инсофи Ӯ бошем, ки Ӯ одилтарин довар аст.