سورت حاقه — آیت 12

د کلمو معناګانې:

• تَذْكِرَةً: نصیحت، عبرت او یادونه.
• تَعِيَهَا: هغه د حفظ کړي او په زړه کې یې وساتي.
• أُذُنٌ وَاعِيَةٌ: هغه غوږ چې ښه اورېدونکی وي، حفظ کوونکی وي او پوهه ترلاسه کړي.

تفسیر:

الله تعالیٰ د دې آیت په واسطه یادونه کوي چې کله د نوح علیه السلام په زمانه کې د طوفان اوبه له حد نه زیاتې شوې او په هر څه باندې لوړې شوې، نو مونږ ستاسو پلرونه او بېخ و بنیاد له نوح سره په کشتۍ کې سپاره کړل. دا کار موږ د دې لپاره وکړ چې دا پېښه (چې په هغه کې د مؤمنانو ژغورل او د کافرانو ډوبول وو) ستاسو لپاره عبرت او نصیحت وي، او هغه غوږونه چې د اورېدو او حفظ کولو وړتیا لري، دا خبره په ښه توګه په زړه کې وساتي او ترې پند واخلي. دا آیت په دې دلالت کوي چې د نوح علیه السلام کیسه یوازې تاریخي پېښه نه ده، بلکې د ایمان او کفر د پایلو یو تلپاتې درس دی، چې هر هغه څوک چې غوږ نیسي او عقل لري، ترې عبرت اخلي.

فايدې:

• دا چې الله تعالیٰ خپل بندګان له طوفان او تباهۍ نه بچ کړل، د هغه د رحمت او مهربانۍ ښکارندوی دی، چې مؤمنان تل د هغه په پناه کې وي.
• د تېرو پېښو یادونه د زړه د پاکوالي او د ایمان د پیاوړتیا سبب ګرځي، ځکه چې په کې د الله د قدرت او د هغه د وعدو صدق ښکاره کېږي.
• دا چې قرآن کریم د عبرت اخیستلو لپاره تېرې کیسې بیانوي، نو مسلمان باید تل له تاریخ نه زده کړه وکړي او خپل ژوند د الله له حکمونو سره سمون ورکړي.
• هغه څوک چې د الله کلام په غور سره اوري او یې حفظ کوي، د هغه لپاره دا غوږ د قیامت په ورځ ګواهي ورکوي او د هغه د درجې لوړوالی سبب کېږي.