Сураи Аль-Хакка — Оят 12

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «تذكرە»: панд ва ибрат.
• «تعيها»: онро нигаҳ дорад ва дар ёд нигоҳ дорад.
• «أذن واعية»: гӯши ҳушёр ва нигаҳдоранда, ки шунидаашро қабул мекунад ва фаромӯш намекунад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки об аз ҳад зиёд шуд ва ҳама чизро фаро гирифт, Мо падарону аҷдоди шуморо дар киштӣ ҳамроҳи Нӯҳ (алайҳис-салом) бардоштем, ки он киштӣ дар миёни мавҷҳо мерафт. Ин кор барои он буд, ки наҷоти мӯъминон ва ҳалоки кофиронро барои шумо панд ва ибрат гардонем, то ҳар гӯши ҳушёр ва нигаҳдорандае онро бишнавад ва дар дил нигоҳ дорад. Яъне ин ҳодисаи бузург на танҳо барои наслҳои гузашта, балки барои ҳамаи одамон то рӯзи қиёмат сабақи ибрат аст: касе ки ба Худо ва паёмбараш имон оварад, наҷот меёбад, ва касе ки роҳи куфру инкорро пеша кунад, ҳалок мешавад. Ва ин ҳодиса бояд дар гӯшу дили мардум ҷой гирад, то фаромӯш нашавад ва мардум аз он баҳра гиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд таърихи уқубати умматҳои гузаштаро барои мо панд гардондааст, то аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.
• Наҷоти аҳли имон ва ҳалоки аҳли куфр қонуни доимии Худованд аст.
• Гӯши ҳушёр ва дили бедор неъмати бузург аст; бояд шунидаҳоро дар ёд нигоҳ дорем ва аз онҳо ибрат гирем.
• Қуръон ва ҳодисаҳои таърихии он моро ба сӯи имон, шукргузорӣ ва амали нек ҳидоят мекунанд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дониш ва панди худро ба дигарон низ расонем, то ҳама аз он баҳра гиранд ва ба ислом наздиктар шаванд.