سوره حاقه — آیه 9

معانی کلمات:

• المُؤْتَفِكَاتُ: واژگون شده‌ها؛ سرزمین‌های قوم لوط که با عذاب الهی زیر و رو شدند.
• الْخَاطِئَةِ: گناه بزرگ و خطای آشکار؛ مراد شرک و معاصی عظیم است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به سرگذشت سه گروه از طغیانگران پیشین اشاره می‌کند: فرعون که ادعای خدایی داشت و قومش را به گمراهی کشاند، امت‌های پیش از او که به رسولان خود کفر ورزیدند و پیام حق را نپذیرفتند، و همچنین «مؤتفکات» یعنی شهرهای قوم لوط که به سبب اعمال زشت و گناهان کبیره، عذاب الهی آن‌ها را فروگرفت و دیارشان زیر و رو شد. این گروه‌ها همگی با «خطیئه» یعنی گناهان بزرگ و شرک به خداوند آمدند؛ آنان به جای اطاعت از فرستادگان الهی، راه کفر و فساد را در پیش گرفتند و با تکذیب پیامبران، سزاوار عذاب سخت و هلاکت شدند. خداوند آنان را به شدت مؤاخذه کرد و عذابی دردناک بر آنان نازل نمود تا عبرتی برای جهانیان باشد.

فواید و پیام‌های آیه:

• عاقبت کفر و سرکشی در برابر فرمان خداوند، هلاکت و نابودی است؛ هیچ قدرت و ثروتی نمی‌تواند انسان را از عذاب الهی نجات دهد.
• گناهان بزرگ مانند شرک و فحشا، جامعه را به تباهی می‌کشاند و سبب نزول بلاهای عمومی می‌شود.
• تاریخ گذشتگان سرشار از عبرت‌هاست؛ مؤمن باید از سرنوشت این اقوام پند بگیرد و راه آنان را ترک کند.
• رحمت خداوند شامل حال بندگان توبه‌کار است؛ اما کسانی که در طغیان و گناه اصرار ورزند، گرفتار خشم و عذاب الهی خواهند شد.