Surja El-A'raf — Ajet 101

Kuptimet e fjalëve:

• El-Kura (القرى): Vendbanimet e popujve të lashtë, si populli i Nuhut, Adit, Themudit, populli i Lutit dhe populli i Shuajbit.
• Nekussu (نقص): Të tregojmë e të rrëfejmë.
• Enbaiha (أنبائها): Lajmet dhe ngjarjet e tyre.
• El-Bejjinat (البينات): Dëshmitë dhe mrekullitë e qarta që i shoqëronin të dërguarit.
• Jetbeu (يطبع): Vulos, vulos zemrat me mbyllje shpirtërore, në mënyrë që ato të mos pranojnë besim.

Tefsiri i Ajetit:

Këto vendbanime që u përmendën më herët – vendbanimet e popullit të Nuhut, Adit, Themudit, popullit të Lutit dhe popullit të Shuajbit – Ne po t’i tregojmë ty, o i Dërguar, disa nga lajmet e tyre dhe çfarë u ndodhi atyre nga shkatërrimi, në mënyrë që kjo të jetë mësim dhe këshillë për ata që mendojnë. Atyre u erdhën të dërguarit e tyre me mrekulli dhe prova të qarta që dëshmonin vërtetësinë e tyre, por ata nuk besuan atë që më parë e kishin mohuar, për shkak të kokëfortësisë dhe kryeneçësisë së tyre. Ashtu siç vulosi Allahu zemrat e atyre popujve që mohuan të dërguarit e tyre, po ashtu vulos Allahu zemrat e jobesimtarëve nga populli yt, o Muhamed, të cilët nuk e pranojnë besimin dhe nuk udhëzohen në rrugën e drejtë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Tregimi i historive të popujve të kaluar në Kur’an nuk është thjesht rrëfim, por është mësim dhe përvojë për njerëzimin, që të mos bien në gabimet e atyre që ishin më parë.
2. Dëshmia se të dërguarit erdhën me prova të qarta dhe mrekulli, dhe se njerëzit nuk kanë justifikim para Allahut pas dërgimit të tyre.
3. Vulosja e zemrave të jobesimtarëve është pasojë e drejtë e mohimit dhe kokëfortësisë së tyre të vazhdueshme, jo padrejtësi nga Allahu ndaj tyre.
4. Në këtë ajet ka ngushëllim për Pejgamberin ﷺ dhe besimtarët, se mosbesimi i jobesimtarëve nuk është diçka e re, por ka ndodhur edhe me popujt e mëparshëm.
5. Nxitje për t’u marrë mësim nga historia dhe për t’u kthyer te Allahu para se të na zërë dënimi siç zuri popujt e mëparshëm.