Suurah Al-A'raaf — Aayad 12

Macnaha Erayada:

• Maa mana’aka: Maxaa kaa reebay ama kaa celiyay.
• Allaa tasjud: Inaadan sujuudka u dhigin.
• Idh amartuka: Markii aan kugu amray.
• Khiir: Ka wanaagsan, ka sarreeya.
• Tiin: Dhoobo ama carro.

Tafsirka:

Eebbe Subxaanahu wata'aalaa ayaa ku canaantay Ibliis isagoo ku leh: "Maxaa kaa reebay inaadan u sujuudin Aadan markaan kugu amray?" Taas oo ah canaan iyo diglid ka dib markuu diiday amarka Eebbe. Ibliisna wuxuu ku jawaabay isagoo isla weynayn oo khilaafsan amarka Eebbe: "Anigu ka wanaagsanahay Aadan, maxaa yeelay waxaad iga abuurtey Naar, Aadanse waxaad ka abuurtey Dhoobo." Wuxuu ku andacooday in Naarta ay ka sharaf badan tahay Dhoobada, isagoon ogayn in wanaagga iyo sharafka ay ku xiran yihiin doonista Eebbe iyo amarkiisa, ee ma aha waxa uu abuuray. Tani waxay muujinaysaa xumaanta Ibliis iyo isla-weynidiisa, iyo sida uu ugu qaldamay fikirkiisa, maxaa yeelay Eebbe wuxuu Aadan ka abuuray Dhoobo, Dhoobaduna waa asalka nolosha iyo barwaaqada, halka Naartu ay tahay asalka halaaga iyo gubashada.

Faa'iidooyinka:

1. Waa inaan amarka Eebbe u hogaansamnaa si buuxda, oo aanan ku xoqin caqli-yaqaan iyo isla-weyni, waayo Ibliis wuxuu ku xoqay caqli-yaqaan, wuxuuna noqday mid la lacnaday.
2. Isla-weynidu waa sababta halaaga, waxayna ka reebtaa adduunyo iyo aakhiraba; haddii Ibliis uu isla-weynayn ku helay nacalad Eebbe, haddaba Muslimku waa inuu iska ilaaliyaa isla-weynida.
3. Wanaagga iyo sharafka dadka kuma xirna asalkooda ama jinsigooda, ee waxay ku xiran yihiin cibaadada Eebbe iyo raacsanaanta amarkiisa.
4. Qofkii Eebbe amarkiisa ka hor imaada, wuxuu isu diyaariyaa halaag, sida Ibliis uu ku helay halaag iyo lacnad toos ah.
5. Qur'aanku wuxuu noo sheegayaa sheekooyinkan si aan uga alaabtayno ixtiraamka amarka Eebbe iyo ka fogaanshaha isla-weynida, taasoo keentay nolol wanaagsan iyo raalli ahaanshaha Eebbe.