Аль-Араф сүрәсе — Аять 126

Сүзләрнең мәгънәләре:

• تَنقِمُ — гаепләү, кимсетү, начар күрү.
• أَفْرِغْ — коеп бирү, мул итеп бирү (сабырлыкны күпләп бирүне сорау).
• تَوَفَّنَا — безне үтер, яки безнең җаныбызны ал (үлгән вакытта).
• مُسْلِمِينَ — Аллаһка буйсынучылар, Аңа тәслим булучылар.

Аять тәфсире:

Фиргавен үз кавеменә сыһерчеләрне җыеп, Муса галәйһиссәлам белән бәхәс кылырга кушты. Сыһерчеләр Мусаның могҗизасын күргәч, аның Аллаһ тарафыннан килгән хак пәйгамбәр икәнен аңладылар һәм иман китерделәр. Фиргавен аларны үлем белән куркытып: "Мин сезнең кул-аякларыгызны кисеп, хөрмә агачларына асармын" — дигәч, алар куркып кире кайтмадылар, ә иманнарын тагын да ныгыттылар.

Алар Фиргавенгә әйттеләр: "Син безне гаепләргә бер сәбәп таба алмыйсың, бездән начар күргән бердәнбер эшебез — Раббыбызның ачык могҗизаларына, Муса аша килгән аятьләренә иман китерүебез. Бу — безнең гөнаһыбыз түгел, киресенчә, хак дингә иярүебез. Әгәр бу безнең өчен гаеп итеп саналса, без моңа үкенмибез."

Шуннан соң алар, Фиргавеннең явызлыгыннан курыкмыйча, Аллаһка ялварып дога кылдылар: "И Раббыбыз! Безнең өстебезгә сабырлыкны мул итеп яудыр, күкрәкләребезне ныгыт, иманыбызда таза булырга ярдәмеңне бир. Һәм безнең гомерләребезне мөселман хәлендә, Сиңа буйсынган, расүлеңә ияргән килеш тәмамла." Алар үлемнән курыкмадылар, бәлки Аллаһның ризалыгын һәм ахирәттәге бәхетне теләделәр.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Хак дингә ияргән кешегә дөньяның куркынычлары һәм золымнары зыян китерә алмый; чын иман кешенең йөрәген ныгыта.
2. Бәла-каза вакытында Аллаһтан сабырлык сорарга кирәк — бу — пәйгамбәрләр юлындагыларның сыйфаты.
3. Мөселман булып үлү — иң зур теләк булырга тиеш; кеше гомере буе шуңа омтылырга һәм Аллаһтан шуны сорарга тиеш.
4. Дин өчен җәфа чиккән кешеләрнең дәрәҗәсе бик югары; аларның куркусызлыгы һәм тәүәккәллеге безгә үрнәк булып тора.