Сураи Аль-Араф — Оят 126

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «تَنقِمُ»: яъне бад мебинӣ, нафрат мекунӣ, айб мегузорӣ.

— «آيَاتِ»: нишонаҳо, мӯъҷизаҳо ва далелҳои равшани Парвардигор.

— «أَفْرِغْ»: бирез, фурӯ рез, яъне ба фаровонӣ ато кун.

— «صَبْرًا»: сабр, тоқат ва устуворӣ дар роҳи ҳақ.

— «تَوَفَّنَا»: моро бимирон, ҷони моро бигир.

— «مُسْلِمِينَ»: таслимшудагон, фармонбардорони Худо, пайрави паёмбарон.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони мӯъминони оли Фиръавн аст, ки ба подшоҳи ситамгар рӯй оварда, бо далерӣ ва ростӣ мегӯянд: эй Фиръавн, ту аз мо ҳеҷ айбе намебинӣ ва ҳеҷ гуноҳе ба мо нисбат намедиҳӣ, магар танҳо як чиз — ки мо ба нишонаҳо ва мӯъҷизаҳои Парвардигори худ, ки ба дасти Мӯсо ба мо расид, имон овардем ва онҳоро тасдиқ кардем. Агар ин имон овардан ба назди ту гуноҳ бошад, пас ин гуноҳи мост ва мо аз он пушаймон нестем. Сипас онҳо бо тавозуъ ва ихлос ба даргоҳи Худованд рӯ оварда, дуо карданд: эй Парвардигоро, бар мо сабри фаровон бирез ва моро дар сабру устуворӣ ғарқ кун, то ки дар роҳи ҳақ собитқадам бимонем, ва ҷони моро бигир дар ҳоле ки мусулмон, таслимшуда ва фармонбардори Ту бошем ва аз паёмбарат пайравӣ карда бошем.

Ин дуо нишон медиҳад, ки мӯъминон ҳангоми дучор шудан ба фишору таҳдиди душман на ба худ ва на ба қувваи худ такя мекарданд, балки танҳо ба Худованд паноҳ мебурданд ва аз Ӯ сабр ва собитқадамӣ мехостанд. Онҳо медӣнистанд, ки сабр танҳо аз ҷониби Худо ато мешавад ва инсон бо қувваи худ наметавонад дар роҳи имон устувор бимонад. Ҳамчунин онҳо аз Худо марги некӯ дар ҳолати исломро талаб карданд, яъне на танҳо дар зиндагӣ, балки дар лаҳзаи марг низ мусулмон ва таслимшуда бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми дучор шудан ба маломат, таҳқир ва фишори душманон барои имон ва эътиқоди худ бояд далер ва устувор бошем ва аз роҳи ҳақ нагардем.

— Имон ба Худо ва пайравӣ аз паёмбарон ҳаргиз айб нест, балки бузургтарин шараф ва саодат аст. Агар касе моро барои имон сарзаниш кунад, ин сарзаниши ӯ ба мо зарар намерасонад.

— Дуо ва илтиҷо ба Худованд дар вақти сахтӣ ва фишор яке аз муҳимтарин воситаҳои устуворӣ дар роҳи ҳақ аст. Худованд сабрро танҳо Ӯ ато мекунад.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки ҳадафи ниҳоии мӯъмин бояд ин бошад, ки ҳам дар зиндагӣ ва ҳам дар лаҳзаи марг бар ислом ва таслим ба Худо устувор бимонад.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар мо бо ихлос ва сабр дар роҳи Худо биистем, Худованд моро танҳо намегузорад ва ба мо қувваи устуворӣ ато мекунад.

— Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки имон ва сабр ду болои ҳаёти мӯъмин аст: имон роҳро равшан мекунад ва сабр дар он роҳ устувор медорад.