Σούρα Αλ-Αράφ — Στίχος 130

Ο Μωυσής είπε στον λαό του: «Ζητήστε τη βοήθεια από τον Αλλάχ και μόνο και κάντε υπομονή. Πράγματι, η γη ανήκει στον Αλλάχ (και όχι στον Φαραώ), και τη δίνει σε όποιον θέλει (ο Αλλάχ) από τους δούλους Του. Και η επιτυχία στο τέλος είναι γι' εκείνους που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ (τηρώντας τις εντολές Του).»

Είπαν (οι άνθρωποι από τα παιδιά του Ισραήλ): «Ήδη υποφέραμε κακό (από τον Φαραώ) πριν έρθεις σε μας και τώρα αφού ήρθες σε μας.» Είπε: «Είθε ο Κύριός σας να καταστρέψει τον εχθρό σας και να σας δώσει δύναμη στη γη (δηλ. κάνοντας κάποιους από σας βασιλιάδες αφού ήσασταν δούλοι, -κάτι που έγινε αργότερα όταν μπήκαν στην Ιερουσαλήμ και έκαναν το βασίλειό τους-), και έτσι να δει πως θα πράξετε (δηλ. αν θα είστε ευγνώμονες ή θα γίνετε αλαζόνες).»

Όταν τους ήρθε (στον λαό του Φαραώ) κάτι καλό (από αγαθά και βιοπορισμό), είπαν: «Αυτό είναι για μας (επειδή το αξίζουμε).», αλλά όταν τους έπληξε κάτι κακό (από ξηρασία, ασθένειες και έλλειψη καρπών), έγιναν απαισιόδοξοι αισθανόμενοι ότι ο Μωυσής και όσοι είναι μαζί του τους έφεραν κακή τύχη. Πράγματι, αυτό που τους συνέβη έχει οριστεί από τον Αλλάχ (και δεν έχει σχέση με τον Μωυσή παρά μόνο τις επικλήσεις που έκανε εναντίον τους), αλλά οι περισσότεροι απ' αυτούς δεν έξεραν (γι' αυτό το απέδωσαν σ' άλλους εκτός του Αλλάχ).

Είπαν (οι άνθρωποι από τον λαό του Φαραώ στον Μωυσή): «Οποιοδήποτε σημάδι κι αν μας φέρεις για να μας μαγέψεις, δεν πρόκειται να πιστέψουμε σε σένα.»