Сураи Аль-Араф Оят 142 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Сӣ шаб бо Мӯсо ваъда ниҳодем ва даҳ шаби дигар…

Аль-Араф · 142/206

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Араф

۞ وَوَاعَدْنَا مُوسَىٰ ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ۚ وَقَالَ مُوسَىٰ لِأَخِيهِ هَارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَأَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ ۝١٤٢

🔤 Transliteration

Wa waa`adnaa Moosaa salaaseena lailatanw wa at mamnaahaa bi`ashrim fatamma meeqaatu Rabbihee arba`eena lailah; wa qaala Moosaa liakheehi Haaroonakh lufnee fee qawmee wa aslih wa laa tattabi` sabeelal mufsideen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Сӣ шаб бо Мӯсо ваъда ниҳодем ва даҳ шаби дигар бар он афзудем, то ваъдаи Парвардигораш чиҳил шаби комил шуд. Ва Мӯсо ба бародараш Ҳорун гуфт: «Бар қавми ман ҷонишини ман бош ва роҳи салоҳ пеш гир ва ба тариқи фасодкорон марав».

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

وَاعَدْنَا: ваъда додем, вақт муайян кардем.
مِيقَات: вақти муайяншуда, мӯҳлат.
اخْلُفْنِي: ҷонишини ман бош, дар ғайбу ҳузури ман роҳбарӣ кун.
أَصْلِحْ: ислоҳ кун, корҳоро ба некӣ ба роҳ монанд.
الْمُفْسِدِين: фасодкорон, онҳое ки дар замин харобӣ ва гуноҳ мекунанд.

Тафсири оят:

Худованди мутаъол бо Мӯсо (алайҳис-салом) ваъда гузошт, ки си шаб бо Ӯ муноҷот кунад ва суҳбат намояд. Пас аз он си шаб, даҳ шаби дигарро бар он афзуд, то ки мӯҳлати Парвардигораш ба чил шаб расо гардид. Ин муддат барои он буд, ки Мӯсо ба кӯҳи Тур равад ва каломи Худоро бишнавад.

Пеш аз рафтан ба он муноҷот, Мӯсо ба бародараш Ҳорун гуфт: «Дар миёни қавми ман ҷонишини ман бош, корҳои онҳоро ба некӣ ислоҳ кун ва ба роҳи фасодкорон қадам нагузор». Яъне ӯро фармуд, ки мардумро ба тоат ва ибодати Худо ҳидоят кунад, бо нармӣ ва ҳикмат бо онҳо муомила намояд ва аз роҳи гуноҳкорон ва онҳое ки дар замин фасод мекунанд, дурӣ ҷӯяд. Ҳамчунин набояд ба гуноҳкорон ёрӣ диҳад ва ё аз онҳо пайравӣ кунад.

Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

Худованд ваъдаи Хешро ҳатман иҷро мекунад ва мӯҳлати муайянкардааш дақиқ аст; ин боиси эътимоди комил ба ваъдаҳои Парвардигор мегардад.
Муноҷот ва суҳбат бо Худо мартабаи баландест, ки Худованд бандагони хосро ба он сазовор мегардонад.
Масъулияти роҳбарӣ ва ҷонишинӣ дар миёни мардум амонат аст; бояд бо ислоҳ, нармӣ ва адолат иҷро шавад.
Ислоҳ дар ҷомеа ва дурӣ аз роҳи фасодкорон аз сифатҳои бандагони солеҳ аст.
Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар ҳаёти худ ба ҷои фасод, ислоҳ ва ба ҷои гуноҳ, тоат ва ибодатро интихоб намоем.
Қуръон китобест, ки на танҳо ахбор, балки дастуру ҳидоят барои зиндагии дуруст ва ободи ҷомеаро дар бар мегирад.

📜 Оят 140-144 — Сураи Аль-Араф

140قَالَ أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِيكُمْ إِلَٰهًا وَهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ

Гуфт: «Оё ҷуз Оллоҳ бароятон худое биҷӯям ва ҳол он ки Ӯст, ки шуморо бар ҷаҳониён бартарӣ бахшид?»

141وَإِذْ أَنجَيْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ ۖ يُقَتِّلُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ ۚ وَفِي ذَٰلِكُم بَلَاءٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ

Ва шуморо аз оли Фиръавн раҳонидем. Ба азобҳои сахтарин меозурданд, писаронатонро мекуштанд ва занонатонро зинда мегузоштанд ва дар ин аз ҷониби Парвардигоратон озмоише бузург буд.

142۞ وَوَاعَدْنَا مُوسَىٰ ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ۚ وَقَالَ مُوسَىٰ لِأَخِيهِ هَارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَأَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ

143وَلَمَّا جَاءَ مُوسَىٰ لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنظُرْ إِلَيْكَ ۚ قَالَ لَن تَرَانِي وَلَٰكِنِ انظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي ۚ فَلَمَّا تَجَلَّىٰ رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَىٰ صَعِقًا ۚ فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ

Чун Мӯсо ба миъодгоҳи (ваъдагоҳи) мо омад ва Парвардигораш бо ӯ сухан гуфт, гуфт: Эй Парвардигори ман, бинамой, то дар ту назар кунам». Гуфт: Ҳаргиз Маро нахоҳӣ дид. Ба он кӯҳ бингар. Агар бар ҷои худ қарор ёфт, ту низ Маро хоҳӣ дид». Чун Парвардигорзш бао кӯҳ таҷаллӣ кард, кӯҳро ба замин яксон кард ва Мӯсо беҳуш бияфтод. Чун ба хуш омад, гуфт: «Ту покӣ, ба Ту бозгаштам ва ман гахустини мӯъминонам».

144قَالَ يَا مُوسَىٰ إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسَالَاتِي وَبِكَلَامِي فَخُذْ مَا آتَيْتُكَ وَكُن مِّنَ الشَّاكِرِينَ

Гуфт: «Эй Мӯсо, Ман туро ба паёмҳоям ва сухан гуфтанам аз миёни мардум интихобидам, пас он чиро ба ту додаам, фаро гир ва аз сипосгузорон бош!»

← Оят 141 📖 Аль-Араф Оят 143 →

Аль-АрафФеҳристи Қуръон

206Оят

MeccanRevelation

142Оят

Тарҷума — Аль-Араф 142

Сураи Аль-Араф Оят 142 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Сӣ шаб бо Мӯсо ваъда ниҳодем ва даҳ шаби дигар…

Сураи Оят 142/206 — Сураи Аль-Араф الأعراف (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Араф Гӯш кун, Сураи Аль-Араф Тарҷума, Сураи Аль-Араф mp3, Сураи Аль-Араф pdf. Оят 140–144. Ба Тоҷикӣ: Русский.