سورت اعراف — آیت 147

د کلمو معناګانې:

• حَبِطَتْ: بې برکته شوې، ضايع شوې، بې ارزښته شوې.
• آيَاتِنَا: زمونږ نښې او دلايل (قرآن، پيغمبران، او د الله په قدرت دلالت کوونکي شواهد).
• لِقَاءِ الْآخِرَةِ: د آخرت (له مرګ وروسته ژوند، قيامت، حساب او جزا) سره ملاقات ته کفر او انکار.

تفسیر:

هغه کسان چې زمونږ نښې او دلايل يې دروغ ګڼلي دي — هغه نښې چې د الله پر يووالی، د پيغمبرانو پر رښتينولتيا او د قيامت پر راتګ دلالت کوي — او د آخرت له ورځې سره يې هم انکار کړى دى، چې هغه ورځ د ثواب او عذاب د ورکړې ځاى دى، نو د دوى ټول عملونه بې ارزښته شول او ضايع شول، لکه چې هيڅکله يې نه وي کړي. ولې؟ ځکه چې د عملونو د منلو شرط ايمان دى، او دوى چې کافر وو، نو د دوى نيک عملونه (لکه خيرات، مرستې او داسې نور) به هم د آخرت په بدل کې ورته نه ورکول کېږي. دوى به په آخرت کې له خپلو عملونو پرته بل څه نه ترلاسه کوي — يعنې دوى به يوازې د هغه څه سزا وويني چې په دنيا کې يې کړي وو، لکه کفر، شرک او ګناهونه، او د دوى جزا به د اور تلپاتې اوسېدل وي.

فايدې:

1. دا آيت موږ ته دا حقيقت ښيي چې د عملونو ارزښت په ظاهري بڼه نه دى، بلکې په ايمان او نيت پورې تړلى دى؛ پرته له ايمانه هر عمل بې ګټې دى.
2. الله تعالى ډېر رحم کوونکى او عادل دى — هېڅوک به له خپلو عملونو پرته بل څه نه ترلاسه کوي، نو که څوک ښه عمل کوي، بايد يې د الله د رضا لپاره وکړي، نه د دنيا د ښودلو لپاره.
3. دا آيت د قيامت د ورځې پر راتګ او د حساب پر حتميت ټينګار کوي، چې انسان دې خپل ژوند په احتياط او پوهه تېر کړي.
4. په دې کې د کافرانو لپاره سخت ګواښ او وېره ده، چې دوى دې له خپل کفر او سرغړونو توبه وباسي او الله ته رجوع وکړي، ځکه چې د الله دروازه د توبې لپاره تر مرګه پورې خلاصه ده.
5. مؤمن ته دا تسلي ده چې که دنيا کې يې عملونه کم ښکاري، خو که په اخلاص سره وي، الله به يې ضايع نه کړي او په آخرت کې به يې بشپړ بدل ورکړي.