Əraf surəsi — Ayə 147

Kəlmələrin mənaları:

• Ayatina: Bizim ayələrimiz, dəlillərimiz və möcüzələrimiz.
• Liqail-axirə: Axirətlə qarşılaşmaq, yəni öləndən sonra dirilib Allahın hüzurunda hesab vermək.
• Həbitət: Batil oldu, puç oldu, heçə getdi.
• Yuczəvn: Mükafatlandırılarlar, cəzalandırılarlar.

Təfsir:

Allah-təala bu mübarək ayədə bizə çox mühüm bir həqiqəti bildirir: O kəslər ki, Allahın ayələrini, dəlillərini və möcüzələrini yalan saydılar, axirət günü ilə qarşılaşacaqlarına, yəni öldükdən sonra dirilib hesab verəcəklərinə inanmadılar – onların bütün yaxşı əməlləri puç oldu, heçə getdi. Nə üçün? Çünki onların əməllərinin qəbul olunmasının ən vacib şərti – iman idi. İman olmayan yerdə heç bir əməl Allah dərgahında qəbul olunmaz. Necə ki, bir ağacın kökü olmasa, budaqları yaşaya bilməz, eynilə də iman olmadan edilən əməllər də köksüz ağac kimidir.

Sonra Allah-təala buyurur: "Məgər onlar ancaq öz əməllərinin cəzasınımı alacaqlar?" Yəni onlar axirətdə ancaq dünyada etdikləri əməllərin qarşılığını görəcəklər. Onlar dünyada Allahın ayələrini inkar etdilər, axirətə inanmadılar, küfr və günah işlətdilər – buna görə də onların cəzası Cəhənnəm odunda əbədi qalmaqdır.

Bu ayədən bizə çox gözəl bir ibrət dərsi var. Ey mömin qardaşım, bacım! Görürsənmi ki, iman nə qədər böyük nemətdir? Allah bizə iman verib, bizi bu böyük nemətlə şərəfləndirib. Elə isə gəlin bu nemətin qədrini bilək, imanımızı qoruyub gücləndirək, əməllərimizi ixlasla edək ki, Allah onları qəbul etsin. Unutmayaq ki, dünya həyatı keçicidir, əsl həyat axirətdir. Orada hər kəs öz əməlinin qarşılığını tam alacaqdır. Allah-təala bizləri iman üzrə sabit qərar etsin, əməllərimizi xalis Öz rizası üçün qəbul buyursun, bizi Cəhənnəm odindən qoruyub Cənnətə daxil etsin. Amin!