ሱረቱ አል-አዕራፍ — አንቀጽ 147

የቃላት ትርጉም፦

• አያቲና (ተጠቃሾች)፦ ተዓምራቶቻችን እና ማስረጃዎቻችን።
• ሊቃአ አል-አኺራህ፦ የመጨረሻውን ቀን መገናኘት (ከሞት በኋላ መቀስቀስ እና በፊታችን መቆም)።
• ሐቢጠት፦ ተበላሹ፣ ተሰረዙ እና እንደሌሉ ሆኑ።
• ዩጅዘውን፦ ይመነዳሉን? (ማለት አይመነዱም)።

የአንቀጹ ትንታኔ (ተፍሲር)፦

እነዚያ በአንቀጾቻችን (በቁርኣን ተዓምራት እና በመልእክተኞቻችን ማስረጃዎች) ያስተባበሉ፣ እንዲሁም የመጨረሻውን ቀን መገናኘትን (ትንሳኤን እና በአላህ ፊት መቆምን) የካዱ ሰዎች፣ ሥራዎቻቸው በሙሉ ተበላሹ እና ተሰረዙ። ምክንያቱም የመልካም ሥራ ተቀባይነት ቅድመ ሁኔታ ኢማን (እምነት) ነውን፤ እነርሱ ግን ኢማንን ስለጠፉ፣ ምንም ያህል መልካም ሥራ ቢሠሩ በአላህ ዘንድ ምንም ዋጋ የላቸውም። በመጨረሻው ቀን የሚመነዱት በዚህ ዓለም ይሠሩት ከነበረው ክፋትና ከሓዲነት ተገቢ የሆነውን ቅጣት ብቻ ነው፤ ያም በእሳት ውስጥ ዘላለማዊ መቆየት ነው።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፦

1. ኢማን (በአላህና በመጨረሻው ቀን ማመን) የሁሉም መልካም ሥራዎች መሠረት እና ቅድመ ሁኔታ ነው፤ ያለ እሱ ሥራ ምንም ፋይዳ የለውም።
2. የአላህ ፍትሕ ፍጹም ነው፤ ማንም ከሥራው በላይ አይቀጣም፤ እንዲሁም ከሥራው በታች አይከፈለውም።
3. የመጨረሻውን ቀን ማመን የሰውን ሕይወት ትርጉም ይሰጠዋል፤ ሥራዎችን ያጸዳል እና ኃላፊነትን ያሳድጋል።
4. በዚህ ዓለም የምንዘራውን በመጨረሻው ቀን እንሰበስባለን፤ መልካም ዘር መልካም መከር፣ ክፉ ዘር ደግሞ ክፉ መከር ያስገኛል።
5. አንቀጹ ወደ ኢማን እና ወደ መልካም ሥራ ይጠራናል፤ ከክህደትና ከኃጢአት ያስጠነቅቃል፤ ይኸውም የአላህ ራህመት እና ለባሮቹ ያለው ርኅራኄ ምልክት ነው።