Surja El-A'raf — Ajet 147

Kuptimet e fjalëve:

• “Kejdhebû bi-ajatina”: Ata që i mohuan argumentet dhe shenjat Tona (të cilat dëshmojnë për fuqinë dhe njëshmërinë e Allahut).
• “Ve lika'il-akhirati”: Dhe mohuan takimin me Allahun në Ditën e Kijametit (ringjalljen dhe llogarinë).
• “Hebitat a'maluhum”: Veprat e tyre u shuan dhe u bënë të pavlefshme, sikur të mos kishin ekzistuar fare.
• “Hel yujzevne”: A shpërblehen ata (pyetje retorike që nënkupton mohim – pra, ata nuk shpërblehen me asgjë tjetër).

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon për fatin e atyre që i mohojnë argumentet dhe shenjat e Tij, dhe që mohojnë takimin me Të në Ditën e Gjykimit. Për shkak të këtij mohimi dhe mosbesimi, të gjitha veprat e tyre të mira – si sadakaja, ndihma ndaj të tjerëve, apo çdo vepër tjetër që duket e mirë – bëhen të pavlefshme dhe të humbura, sepse atyre u mungon kushti themelor: besimi në Allahun dhe bindja e plotë në shpërblimin e Tij. Ashtu si një pemë pa rrënjë që nuk mund të japë fryt, ashtu edhe veprat pa iman nuk mund të sjellin dobi.

Pastaj Allahu na mëson se këta njerëz nuk do të shpërblehen në Ditën e Kijametit me asgjë tjetër përveç asaj që kanë bërë në këtë botë – domethënë, mohimit dhe mosbesimit të tyre – dhe shpërblimi i tyre do të jetë qëndrimi i përjetshëm në zjarrin e Xhehennemit. Ata nuk do të trajtohen padrejtësisht, por do të marrin vetëm atë që e meritojnë me veprat e tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Rëndësia e imanit si kusht për pranimin e veprave: Ky ajet na mëson se veprat e mira pa besim të sinqertë nuk kanë vlerë tek Allahu. Prandaj, duhet të kujdesemi që besimi ynë të jetë i fortë dhe i pastër, sepse ai është themeli i çdo vepre të pranuar.
2. Drejtësia e Allahut në Ditën e Gjykimit: Allahu nuk i dënon njerëzit padrejtësisht, por secili merr shpërblimin e veprave të veta. Kjo na bën të kuptojmë se çdo vepër që bëjmë, e mirë apo e keqe, do të ketë pasojat e saj.
3. Paralajmërim kundër mohimit të takimit me Allahun: Mohimi i ringjalljes dhe i llogarisë është shkak për humbjen e të gjitha veprave. Prandaj, besimi në Ditën e Fundit është një nga shtyllat kryesore të imanit, që na mban larg nga mëkatet dhe na nxit drejt veprave të mira.
4. Inkurajim për t’u kthyer te Allahu para se të jetë vonë: Ky ajet na bën thirrje që të mos e humbim kohën, por të nxitojmë drejt besimit dhe veprave të mira, sepse veprat tona janë pasuria jonë e vërtetë për jetën e përtejme.