Sura Al-A'raf — Werset 147

Znaczenie słów:

• kazzabū – uznali za kłamstwo, zaprzeczyli.
• āyātinā – Nasze znaki, dowody i argumenty.
• liqā’ al-ākhirah – spotkanie z życiem ostatecznym, czyli zmartwychwstanie i stawienie przed Bogiem.
• habiṭat – przepadły, stały się bezwartościowe, unicestwione.
• yujzawna – zostaną wynagrodzeni, odpłaceni.

Tafsir (wyjaśnienie):

Ci, którzy odrzucili Nasze znaki – czyli dowody wskazujące na prawdziwość posłańców oraz jedność Boga – i zaprzeczyli spotkaniu z Bogiem w życiu ostatecznym, ich uczynki stały się daremne i bezwartościowe. Dzieje się tak, ponieważ brakuje im najważniejszego warunku przyjęcia dobrych czynów, jakim jest wiara w Boga i przekonanie o Jego sprawiedliwej odpłacie. Ich dobre uczynki, nawet jeśli z pozoru wyglądały na szlachetne, nie zostaną przyjęte ani nagrodzone, gdyż wypływały z serca pozbawionego wiary. W dniu zmartwychwstania otrzymają jedynie zapłatę za to, co czynili w życiu doczesnym – czyli za ich niewiarę, kłamstwo i grzechy. Ich ostatecznym przeznaczeniem będzie wieczne przebywanie w ogniu piekielnym. Bóg nie uczyni im żadnej niesprawiedliwości; otrzymają dokładnie to, na co zasłużyli swoimi czynami.

Korzyści płynące z tej wersetu:

1. Wiara jest fundamentem, bez którego żaden czyn nie ma wartości przed Bogiem – to ona nadaje sens wszystkim dobrym uczynkom.
2. Sprawiedliwość Boga jest doskonała – nikt nie otrzyma odpłaty innej niż ta, na którą zapracował swoim postępowaniem.
3. Odrzucenie prawdy i lekceważenie życia ostatecznego prowadzi do całkowitej utraty owoców własnej pracy – to przestroga, by nie marnować życia na rzeczy, które nie przynoszą korzyści w wieczności.
4. Człowiek powinien stale kontrolować swoje intencje i czyny, pamiętając, że Bóg widzi wszystko i że każdy czyn – dobry czy zły – zostanie sprawiedliwie oceniony.
5. Ta werset uczy nas, że życie doczesne jest miejscem zasiewu, a życie ostateczne – miejscem żniw; kto zaniedba zasiew wiary, nie może oczekiwać dobrych plonów w wieczności.