Surja El-A'raf — Ajet 199

Kuptimet e fjalëve:

• El-Afvu (الْعَفْوَ): do të thotë falja, butësia dhe pranimi i asaj që është e lehtë dhe e përshtatshme nga njerëzit, pa kërkuar prej tyre gjëra të vështira.
• El-Urf (الْعُرْفِ): është çdo vepër e mirë dhe fjalë e bukur që e miraton mendja e shëndoshë dhe ligji islam.
• El-Xhahilin (الْجَاهِلِينَ): janë ata që sillen me padije dhe vrazhdësi, siç ishte Ebu Xhehli dhe shokët e tij.

Tefsiri i Ajetit:

O Profet, ti dhe populli yt! Pranojeni nga njerëzit atë që ata e japin me dëshirë dhe lehtësi nga punët dhe sjelljet e mira, dhe mos u kërkoni atyre gjëra që u rëndojnë dhe i largojnë nga e vërteta. Urdhëro gjithmonë për çdo fjalë të mirë dhe vepër të bukur që e miraton mendja dhe feja. Largohu nga ata që sillen me padije dhe mos u përgjigj me të njëjtën sjellje të keqe; nëse të lëndojnë, mos i lëndo; nëse të mohojnë, mos u moho atyre. Kjo është sjellja fisnike që e do Zoti dhe që e lartëson njeriun.

Përfitimet nga Ajeti:

Ky ajet na mëson se Islami është fe e butësisë dhe e tolerancës, që e urdhëron njeriun të jetë zemërgjerë dhe falës, duke e bërë atë të dashur për njerëzit. Ai na tregon se urdhërimi për të mirën është shtylla e shoqërisë së shëndoshë, dhe se durimi ndaj të padijshmëve është shenjë e forcës së karakterit dhe e pastërtisë së shpirtit. Duke zbatuar këtë porosi hyjnore, njeriu fiton qetësinë shpirtërore, respektin e njerëzve dhe dashurinë e Zotit, dhe kështu bëhet shembull i ndritur që i afron të tjerët te Islami me sjelljen e tij të bukur.