Сураи Аль-Араф — Оят 199

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• خُذِ الْعَفْوَ: бигир осонгиро, яъне он чи ки мардум ба осонӣ ва бо табиати худ метавонанд анҷом диҳанд, бипазир.
• الْعُرْفِ: корҳо ва гуфторҳои некӯ ва писандида, ки ақл ва шариат онро тасдиқ мекунанд.
• الْجَاهِلِينَ: нодонон, бехирадон ва касоне ки рафтори ношоиста доранд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) ва уммати ӯ фармон медиҳад, ки аз мардум он чиро бипазиранд, ки барояшон осон аст ва табиаташон онро қабул мекунад, на он чи ки барояшон душвор ва таҳаммулнопазир аст. Инчунин фармон медиҳад, ки мардумро ба ҳар гуфтор ва рафтори некӯ, ки ақл ва шариат онро тасдиқ мекунад, даъват намоянд. Ва дар охир мефармояд, ки аз нодонон рӯй гардонед ва бо онҳо ба нодонӣ муқобила накунед. Касе ки ба шумо озор расонд, шумо ба ӯ озор нарасонед, ва касе ки шуморо маҳрум кард, шумо ӯро маҳрум накунед. Ин оят дастури бузурги ахлоқӣ барои муъминон аст, ки бо мардум бо нармӣ ва осонӣ муносибат кунанд ва аз ҷидолу баҳс бо нодонон парҳез намоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом дини осонӣ ва бахшанда аст, на дини сахтгирӣ ва таҳмил.
• Муъмин бояд бо мардум бо ахлоқи некӯ ва гуфтори нарм муносибат кунад.
• Даъват ба некӯкорӣ ва амри маъруф аз вазифаҳои муҳими ҳар мусалмон аст.
• Худдорӣ аз ҷидол бо нодонон ва рӯй гардондан аз онҳо нишонаи хирад ва таҳаммул аст.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар муқобили бадӣ бо некӣ ҷавоб диҳем ва дили мардумро ба Ислом ҷалб намоем.