Сураи Аль-Араф — Оят 200

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَنزَغَنَّك: аз решаи «назғ» — ворид шудани осеб ё ангезае, ки одамро ба бадӣ тела медиҳад; дар ин ҷо маънои васваса ва таҳрик ба шар аст.
• نَزْغٌ: васваса, ангеза, таҳрик ба бадӣ ва ё хашме, ки шайтон дар дил меандозад.
• فَاسْتَعِذْ: паноҳ бар, паноҳи худро биҷӯ, аз худ дур кардан бихоҳ.
• بِاللَّهِ: бо ёрии Аллоҳ, паноҳ бурдан ба Аллоҳ.
• سَمِيعٌ: шунавандаи ҳамаи овозҳо ва дуоҳо.
• عَلِيمٌ: донандаи ҳамаи корҳо ва ниятҳо.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) ва тавассути ӯ ба ҳамаи мӯъминон мефармояд: ҳар гоҳ аз ҷониби шайтон васвасае, ангезае ё таҳрике ба сӯи бадӣ ба ту расад ва туро ба хашм ё ба тарки кори нек водор кунад, фавран ба Аллоҳ паноҳ бар ва аз Ӯ ёрӣ биҷӯ. Ин паноҳ бурдан ба Аллоҳ воситаи муҳофизат аз шайтон аст, зеро Ӯ шунавандаи суханони ту ва донандаи нияту ҳолати туст. Аллоҳ дуои туро мешунавад ва он чиро, ки барои ислоҳи кори ту судманд аст, медонад ва туро аз шайтон ҳимоя мекунад.

Дар ин оят таълим дода мешавад, ки инсон ҳеҷ гоҳ аз васвасаи шайтон эмин нест; ҳатто Паёмбар (с) низ ба чунин ҳушдор ва роҳнамоӣ ниёз дошт, то ба мо биомӯзад, ки дар чунин ҳолат чӣ бояд кард. Роҳи дуруст ин аст, ки инсон ба қувваи худ такя накунад, балки ба Аллоҳи Меҳрубон паноҳ барад. Аллоҳ наздик аст, дуоро мешунавад ва ҳолати бандаро медонад; пас ҳар кас бо ихлос ба Ӯ рӯ оварад, Аллоҳ ӯро аз шайтон ҳифз мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон роҳи амалии мубориза бо шайтонро таълим медиҳад: на тарс ва на ноумедӣ, балки паноҳ бурдан ба Аллоҳ.
• Аллоҳ бандаи худро танҳо намегузорад; Ӯ шунаво ва доност ва ҳар дуоро ҷавоб медиҳад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини воқеӣ ва амалист: барои ҳар мушкилӣ роҳи ҳал пешниҳод мекунад.
• Паноҳ бурдан ба Аллоҳ дилро ором мекунад ва инсонро аз васвасаҳои зарарнок муҳофизат менамояд.
• Ҳар кас, новобаста аз мақому мартаба, ба ёрии Аллоҳ ниёз дорад; ин фурӯтанӣ ва наздикшавӣ ба Худоро тақвият мекунад.
• Қуръон китоби раҳмат аст: ба ҷои маломат кардан, роҳи наҷот ва ҳимояро нишон медиҳад, ва ин дилҳоро ба Ислом ҷалб мекунад.