Сураи Аль-Араф — Оят 198

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• تَدْعُوهُمْ: онҳоро даъват кунед, ба онҳо нидо кунед.
• الْهُدَىٰ: роҳи рост, ҳидоят, дурустӣ.
• يَنظُرُونَ إِلَيْكَ: ба ту нигоҳ мекунанд, гӯё ба ту назар дӯхтаанд.
• لَا يُبْصِرُون: намебинанд, биноӣ надоранд.

1. Тафсири оят:

Агар шумо — эй мушрикон — бутҳои худро, ки ба ҷои Аллоҳ мепарастед, ба роҳи рост ва дурустӣ даъват кунед, онҳо даъвати шуморо намешунаванд, зеро онҳо ҷисми беҷон буда, қобилияти шунидан надоранд. Ва эй Паёмбар, ту он бутҳоро мебинӣ, ки гӯё ба ту нигоҳ мекунанд ва ба сӯи ту нигаронида шудаанд, вале дар ҳақиқат онҳо намебинанд, зеро чашмҳои онҳо танҳо суратҳои сохташуда буда, биноии ҳақиқӣ надоранд. Ин оят ботил будани парастиши бутҳоро равшан нишон медиҳад: чизе, ки намешунавад ва намебинад, чӣ гуна метавонад ба бандагони худ кӯмак кунад ё онҳоро ба роҳи рост ҳидоят намояд?

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят исбот мекунад, ки танҳо Аллоҳи Таъоло шунаво ва биност ва танҳо Ӯ сазовори парастиш аст.
• Одамӣ бояд аз парастиши чизҳои беҷону нотавон, ки на фоида расонда метавонанд ва на зарар, дурӣ ҷӯяд.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои такя ба махлуқоти нотавон, ба Аллоҳи Қодири Бино ва Шунаво таваккал кунем.
• Ин оят ҳамчунин аҳамияти истифодаи ақл ва андешаро нишон медиҳад, то инсон ба ҳақиқати ҳол биандешад ва роҳи дурустро интихоб кунад.
• Дар оят ишорае ҳаст ба он ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Аллоҳ аст ва ҳар чизе ғайр аз Ӯ наметавонад касеро ҳидоят кунад.