Surat Al-A'raf — Ayat 9

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• خَفَّتْ مَوَازِينُهُ (khaffat mawāzīnuhu): timbangan amalé entheng, yaiku dosané luwih akèh tinimbang kabecikané.
• خَسِرُوا أَنفُسَهُم (khassirū anfusahum): padha kapitunan marang awake dhéwé, ilang kabegjané lan tiba ing karusakan.
• يَظْلِمُونَ (yaẓlimūna): padha nganiaya, yaiku nglakoni kaluputan kanthi nolak lan nglirwakake ayat-ayaté Allah.

1. Tafsiré ayat:

Sapa waé sing timbangan amal kabecikané entheng, amarga dosa lan panggawéné ala luwih akèh, mula wong-wong iku padha kapitunan marang awake dhéwé. Padha kelangan kabegjan sing gedhé lan tiba ing karusakan ing dina kiyamat. Sing marakake kaya ngono yaiku amarga padha nglirwakake lan nolak ayat-ayaté Allah, ora gelem manut marang pituduhé, lan padha nganiaya awake dhéwé kanthi pilihan sing salah iku. Dadi, kapitunan sing paling gedhé iku dudu kelangan bandha donya, nanging kelangan keslametan lan kabegjan ing akherat.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingake marang kita supaya tansah nindakake kabecikan lan ninggalake panggawé ala, amarga saben amal bakal ditimbang kanthi adil.
• Kita diajari supaya ora nglirwakake ayat-ayaté Allah, amarga nglirwakake iku dadi sabab kapitunan sing gedhé.
• Ayat iki nuduhake marang kita yèn agama Islam iku agama sing adil lan ngajeni marang saben panggawé manungsa, mula kita kudu semangat nglakoni kabecikan.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an lan luwih semangat nyinaoni isiné, amarga Al-Qur'an iku pituduh sing nuntun marang kabegjan donya lan akherat.