Сураи Аль-Араф — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• خَفَّتْ مَوَازِينُهُ: Тарозуи аъмолаш сабук гардид, яъне некиҳояш аз бадиҳояш камтар шуд.
• خَسِرُوا أَنفُسَهُم: Худашонро зиён карданд, яъне сабаби ҳалокати худ гардиданд.
• يَظْلِمُونَ: Ситам мекарданд, яъне ҳақро инкор мекарданд ва аз фармонҳои Худо рӯй мегардонданд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат аъмоли бандагон бар тарозуи адл баркаш мешавад. Ҳар касе ки некиҳояш бар бадиҳояш бартарӣ дошта бошад, наҷот меёбад. Аммо касоне ки тарозуи аъмолашон сабук гардад — яъне бадиҳояшон аз некиҳояшон зиёд шавад — онҳо худашонро дар дунё ва охират зиён кардаанд. Онҳо сабаби ҳалокати худро бо дасти худ омода карданд ва аз раҳмати Худо маҳрум монданд. Ин зиён аз он сабаб ба онҳо расид, ки оёти Худоро инкор мекарданд, ба онҳо имон намеоварданд ва аз итоати фармонҳои Ӯ саркашӣ мекарданд. Гуноҳи онҳо танҳо як хатои оддӣ набуд, балки ситам бар худи онҳо ва бар ҳақиқат буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар як амали неку бад дар рӯзи қиёмат бар тарозуи адл баркаш мешавад ва ҳеҷ чиз пинҳон намемонад.
• Моро водор мекунад, ки ҳамеша ба аъмоли нек кӯшиш кунем ва аз гуноҳу саркашӣ эҳтиёт намоем, то тарозуи аъмолашон сабук нагардад.
• Нишон медиҳад, ки инкор кардани оёти Худо ва рӯй гардондан аз фармонҳои Ӯ сабаби зиёни бузург дар охират мегардад.
• Дарс медиҳад, ки инсон бояд қадри умри худро донад ва онро дар роҳи итоати Худо сарф кунад, то аз зиёнкорон набошад.
• Ин оят дили инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо тарғиб мекунад, зеро то дами марг роҳи ислоҳ кушода аст.