سورت اعراف — آیت 9

د کلمو معناګانې:

• خَفَّتْ مَوَازِينُهُ: د هغه (د نیکیو) تلونه سپک شول، یعنې د بدیو تل یې دروند و.
• خَسِرُوا أَنفُسَهُم: خپل ځانونه یې تاوان ته ورسول، ځانونه یې له جنت او رضوانه محروم کړل.
• يَظْلِمُونَ: ظلم کوي، دلته معنا یې ده چې د الله له آیتونو سره یې ظلم کاوه، یعنې جحود او انکار یې کاوه.

تفسیر:

او هغه څوک چې د قیامت په ورځ د هغه (د عملونو) تلونه سپک شي — یعنې د بدیو تل یې د نیکیو پر تل دروند شي — نو همدغه کسان هغه کسان دي چې خپل ځانونه یې تاوان ته رسولي دي. دوی خپل ځانونه د الله له رضوان او جنت څخه محروم کړل، ځکه چې دوی د الله له آیتونو سره ظلم کاوه، یعنې دوی پر دې آیتونو جحود کاوه، انکار یې کاوه او ورته نه وه تسلیم کېدل. دوی د الله له نښو او دلیلونو سره سره، پر دوی یې سترګې پټولې او د حق منل یې نه غوښتل، او له همدې امله یې خپل ځانونه د تل پاتې عذاب او هلاکت په ځای کې اچولي وو.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته دا درس راکوي چې د قیامت په ورځ به د عملونو تول کېږي، او یوازې هغه څوک بریالي کېږي چې د نیکیو تل یې دروند وي.
• خساره او تاوان یوازې په دنیا کې د مال له لاسه ورکول نه دي، بلکې تر ټولو لوی خساره دا ده چې انسان خپل ځان د الله له رحمت او جنت څخه محروم کړي.
• د الله له آیتونو سره ظلم، یعنې انکار او جحود، د انسان د هلاکت اصلي لامل دی؛ نو باید له آیتونو سره په درناوي او منلو سره چلند وکړو.
• دا آیت مونږ ته د قیامت د ورځې د عدالت یادونه کوي، چې هلته به هیڅ ظلم نه کېږي او هر څوک به د خپلو عملونو پایله ویني.
• مونږ باید تل د نیکیو په کولو او د بدیو په پریښودو سره د خپل عملونو تل دروند کړو، تر څو په قیامت کې له تاوانمنو څخه نه یو.