Сураи Аль-Мааридж — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• مَسَّهُ: ба ӯ расид, ба ӯ расидааст.
• الْخَيْرُ: некуӣ, ки дар ин ҷо маънои сарват, молу давлат ва саломатӣ дорад.
• مَنُوعًا: бисёр манъкунанда, касе ки аз додани ҳаққи Худо худдорӣ мекунад.

1. Тафсири оят:

Инсон табиатан хасис ва манъкунанда офарида шудааст. Ҳангоме ки ба ӯ некуӣ — яъне сарвату мол ва саломатӣ — мерасад, ӯ аз додани ҳаққи Худо дар роҳи Ӯ бахилӣ мекунад ва аз инъом кардан худдорӣ менамояд. Ӯ на танҳо шукри неъмати Худоро ба ҷо намеорад, балки аз садақа ва зиёфат кардан низ даст мекашад. Ин сифати ношоиста дар аксари одамон вуҷуд дорад, магар онҳое ки бо имон ва амали солеҳ худро аз ин хислат пок кардаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки хислати бахилӣ ва манъкунандагӣ хислати табиии инсон аст, аммо бояд бо он мубориза барем.
• Молу сарват ва саломатӣ неъматҳои Худованд ҳастанд ва бояд дар роҳи Ӯ сарф шаванд.
• Инсон набояд ҳангоми ба даст овардани неъматҳо Худоро фаромӯш кунад ва аз додани ҳаққи Ӯ худдорӣ намояд.
• Ислом моро ба саховатмандӣ ва дастгирии ниёзмандон тарғиб мекунад, то ҷомеа аз бародарӣ ва ҳамдардӣ баҳра барад.
• Онҳое ки бо намоз, зикр ва имон ба рӯзи қиёмат худро тарбия мекунанд, метавонанд аз ин хислатҳои ношоиста озод шаванд ва ба саодати дунёву охират бирасанд.