Surat Al-Ma'arij — Ayat 22

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• إِلَّا : kajaba, kejaba (minangka pangecualian).
• الْمُصَلِّينَ : wong-wong sing nindakake shalat, yaiku wong-wong sing netepi shalat kanthi ajeg lan terus-terusan.

2) Tegese ayat:

Ayat iki isih gegandhengan karo ayat-ayat sadurunge sing nyritakake sipat-sipate manungsa sing umume gampang keluh-kesah lan kikir. Nalika katempuh kesusahan, dheweke banjur sambat lan ora sabar; nalika pinaringan kabegjan, dheweke banjur pelit lan ora gelem mbagi. Nanging kabeh sipat ala mau ora ana ing wong-wong sing nindakake shalat. Wong-wong sing netepi shalat kanthi bener lan ajeg iku ora kalebu golongan sing kaya mangkono. Shalat sing ditindakake kanthi tenanan dadi tameng lan pambeda sing njaga dheweke saka sipat-sipat elek mau. Dadi, ayat iki minangka pangecualian: wong-wong sing nindakake shalat kanthi ajeg lan ora nglirwakake, iku padha slamet saka sipat-sipat sing kasebut ing ayat-ayat sadurunge.

3) Piwulang lan faedah sing bisa dijupuk:

• Shalat iku dadi tandha utama lan pambeda antarane wong mukmin sing bener karo wong sing isih kena sipat ala. Sapa sing netepi shalat kanthi tenanan, mesthi bakal kajaga saka sipat keluh-kesah lan kikir.
• Shalat ora mung dadi kewajiban, nanging uga dadi sarana kanggo mbentuk pribadi sing sabar, ikhlas, lan gelem mbagi marang liyan.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah njaga shalat, ora mung nglakoni nanging uga netepi syarate, rukune, lan tansah nindakake ing wektu sing wis ditemtokake.
• Wong sing ajeg shalat bakal entuk katentreman ati lan dijauhake saka sipat-sipat sing ora becik, mula kita kudu padha sregep lan ora nglirwakake shalat.
• Iki nuduhake yen Islam iku agama sing ngatur babagan batin lan lahir, lan shalat dadi penghubung antarane manungsa karo Allah sing bisa ngowahi prilaku dadi luwih apik.