Сураи Аль-Мааридж — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

• مُهْطِعِينَ: шитобкунандагон, тез қадам зада, ба сӯи касе рӯ овардагон.
• قِبَلَكَ: ба тарафи ту, ба сӯи ту.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят бо тааҷҷуб мепурсад, ки чаро онҳое, ки ба Аллоҳ ва Расули Ӯ куфр варзидаанд, ба сӯи ту — эй Паёмбар — шитобон рӯ меоваранд ва бо нигоҳҳои худ ба ту чашм дӯхтаанд? Онҳо гурӯҳ-гурӯҳ аз тарафи рост ва чап ҷамъ мешаванд, сухан мегӯянд ва аз ҳоли ту ба ҳайрат мемонанд. Оё ҳар яке аз ин кофирон умед дорад, ки Аллоҳ ӯро ба биҳишти пурнеъмат дохил мекунад? Не, чунин нест, ки онҳо орзу мекунанд. Ҳаргиз ба он дохил намешаванд. Мо онҳоро аз обӣ ночиз офаридаем, ки худашон медонанд, пас чаро имон намеоваранд? Пас аз куҷо ба дохил шудан ба биҳишти пурнеъмат сазовор мешаванд?

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки куфр ва саркашӣ аз ҳақ сабаби ҳайрат ва саргардонӣ мегардад.
• Худованд бандагони худро ба андеша водор мекунад, ки аз куҷо офарида шудаанд ва чаро бояд ба Ӯ имон оваранд.
• Ин оят ба муъминон таскин медиҳад, ки саркашии кофирон набояд онҳоро ғамгин кунад, зеро ҳисоби онҳо бо Аллоҳ аст.
• Ҳамчунин ин оят ба инсонҳо ёдовар мешавад, ки биҳишт ба амал ва имон вобаста аст, на ба орзуву хоҳиши беасос.
• Ва ин ки Аллоҳ одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳикмат ба биҳишт дохил намекунад.