Сураи Аль-Мааридж — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

• «نُبَدِّلَ»: иваз кунем, ба ҷои онҳо дигаронро биёварем.
• «خَيْرًا مِّنْهُمْ»: беҳтар аз онҳо, яъне касоне ки фармонбардортар ва итоаткунандатар бошанд.
• «مَسْبُوقِينَ»: мағлубшудагон, оҷизшудагон, яъне касе аз мо пешӣ намегирад ва моро тавонист надорем.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло бо қудрати комили Худ қасам ёд мекунад, ки Ӯ тавоност бар он ки ин инкоркунандагонро нест кунад ва ба ҷои онҳо мардуми беҳтареро биёварад, ки ба Ӯ итоат кунанд ва фармонҳояшро иҷро намоянд. Ин кор барои Аллоҳ ҳеҷ гуна душворӣ надорад ва Ӯ ҳаргиз оҷиз намешавад. Ҳеҷ кас наметавонад аз қудрати Аллоҳ бигурезад ё бар Ӯ пирӯз шавад. Ҳар гоҳ ки Аллоҳ бихоҳад, метавонад онҳоро нобуд созад ва қавми дигареро, ки аз онҳо беҳтаранд, ба вуҷуд оварад. Ин оят нишонаи қудрати бепоёни Аллоҳ ва ҳушдорист барои онҳое ки аз ҳақ рӯй мегардонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд бидонад, ки қудрати Аллоҳ болотар аз ҳама чиз аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба Ӯ муқобилат кунад.
• Агар банда аз фармони Аллоҳ рӯй гардонад, Аллоҳ метавонад ӯро иваз кунад бо касоне ки беҳтаранд ва итоаткунандатар ҳастанд.
• Ин оят ба инсон умед ва тарсро якҷоя меомӯзад: умед ба раҳмати Аллоҳ барои итоаткунандагон ва тарс аз адолати Ӯ барои саркашон.
• Ҳар кас бояд ҳамеша ба сӯи итоати Аллоҳ талош кунад, то аз зумраи беҳтарин бандагони Ӯ бошад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки неъмати имон ва итоат чизест, ки Аллоҳ ба бандаи худ ато мекунад ва метавонад онро аз ӯ бигирад ва ба дигаре диҳад.