Сураи Аль-Мааридж — Оят 40

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• المَشَارِقِ: ҷамъи «машриқ» — ҷойҳои баромадани офтоб, ситораҳо ва сайёраҳо.
• المَغَارِبِ: ҷамъи «мағриб» — ҷойҳои фурӯрафтани офтоб, ситораҳо ва сайёраҳо.
• لَقَادِرُونَ: ҳамоно тавонем, қодирем.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло бо худ қасам ёд мекунад, ки Ӯ Парвардигори ҳамаи машриқҳо ва мағрибҳост — яъне Парвардигори ҷойҳои баромад ва фурӯрафти офтоб дар ҳар рӯз, инчунин машриқу мағриби моҳ, ситораҳо ва дигар сайёраҳо. Ин қасам барои таъкиди он аст, ки Аллоҳ таъоло бар ҳама чиз тавон аст. Ӯ метавонад онҳоро нобуд кунад ва ба ҷои онҳо мардуми беҳтару фармонбардортар биёрад. Ҳеҷ кас наметавонад бар Ӯ ғолиб ояд ва Ӯро нотавон созад, агар хоҳад, ки онҳоро дубора зинда гардонад ва ҳисоб кунад. Қудрати Аллоҳ таъоло бениҳоят аст ва ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ намегурезад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки бузургии Аллоҳро дар офариниши машриқу мағрибҳо бибинем ва ба қудрати бепоёни Ӯ бовар дошта бошем.
• Қасам ёд кардани Аллоҳи таъоло бо худ нишонаи аҳамияти мавзӯъ аст ва моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунявӣ гузаро аст ва бояд барои охират омода шавем.
• Ин оят умед мебахшад, ки Аллоҳ метавонад ҳар кореро анҷом диҳад, аз ҷумла зинда кардани мардум пас аз марг барои ҳисобу китоб.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ба Аллоҳ таваккал кунем ва аз нофармониҳо даст кашем, зеро Ӯ тавон аст, ки моҳиятро иваз кунад ва мардуми беҳтарро биёрад.
• Ин оят исбот мекунад, ки Қуръон каломи Аллоҳи ҳақиқӣ аст ва моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад.