Сураи Аль-Мааридж — Оят 42

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «فَذَرْهُمْ»: Пас онҳоро тарк кун, ба ҳоли худ гузор.
• «يَخُوضُوا»: Дар ботил ва беҳудагиҳои худ фурӯ раванд ва бозӣ кунанд.
• «يَلْعَبُوا»: Дар дунёи худ бозӣ кунанд ва саргарм шаванд.
• «يُلَاقُوا»: Рӯ ба рӯ шаванд, вохӯранд.
• «يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ»: Рӯзи онҳо, ки ба он ваъда дода шудаанд — яъне рӯзи қиёмат ва азоб.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ин мункирон ва саркашонро ба ҳоли худ гузор: бигзор онҳо дар ботил ва гумроҳии худ фурӯ раванд ва дар ин дунёи фонӣ бозӣ кунанд ва саргарм бошанд. Инҳо то он рӯзе, ки ба онҳо ваъда дода шудааст — рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб — фурсат доранд. Он рӯз онҳо аз қабрҳо шитобон берун меоянд, чашмонашон аз ҳайрат ва хорӣ ба замин нигарон аст ва хорӣ ва сархамӣ онҳоро фаро мегирад. Ин ҳамон рӯзест, ки дар дунё ба он ваъда дода шуда буданд ва онро масхара мекарданд ва дурӯғ мешумурданд. Пас ин оят тасаллиест барои Паёмбар (с) ва ҳамаи даъватгарон, ки аз саркашӣ ва бозиҳои кофирон дилгир нашаванд, зеро ҳар чиз вақти муайяне дорад ва ҳақиқат рӯзе ошкор хоҳад шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон таскин медиҳад, ки ба муқобили саркашӣ ва масхараи кофирон сабр кунанд ва ба ҷанҷол кашида нашаванд.
• Нишон медиҳад, ки дунё саргармии зудгузар аст ва ҳақиқати он рӯзе ошкор мешавад, ки ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб гурехта наметавонад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки вақти худро ба беҳудагиҳо сарф накунем ва ба сӯи корҳои нек ва ибодат шитоб кунем.
• Мефаҳмонад, ки адлу ҳикмати Худованд комил аст: ҳар ки дар дунё ҳақро инкор кунад, рӯзе натиҷаи амали худро хоҳад дид.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон ва ваъдаҳои Худованд бовар дошта бошем ва онҳоро ҷиддӣ гирем, на масхара.